ચંદુચાવાલા અને કરસનદાદાનું પોલિટિકલ સપોર્ટ ગૃપ.

ચંદુચાવાલા અને કરસનદાદાનું પોલિટિકલ સપોર્ટ ગૃપ.

Indian Election

Photo credit: Google Images

*******

 

‘સાસ્ટ્રી હું ટને પાંચ મિનિટમાં લેવા આઉં છું. ટૈયાર રેજે.’ ચંદુનો ટીપીકલ ફોન આવ્યો.

‘કેમ ક્યાં જવાનું છે? કોઈના બેસણાંમાં જવાનું છે?’

‘ટને કોઈ ડિવસ હારા આઈડિયા આવટા જ નઠી. આજે આપના બઢા હુરટી ફ્રેન્ડ ભેગા મલીને એક પોલિટિકલ સપોર્ટ ગૃપ બનાવવાનું છે’

‘મારે નથી આવવું. મને પોલિટિક્સનું નોલેજ નથી, અને ઈન્ટરેસ્ટ પણ નથી.’

‘ટેમાં ટેં હું નવુ કીઢું? અમને બઢ્ઢાને ખબર છે કે ટું પોલિટિસમાં ટડ્ડન બુઠ્ઠો જ છે. ઈન રિયાલિટિ બઢા પોલિટિસિયન્સ બુઠ્ઠા જ હોય છે. ટું એમાં પર્ફેક્ટ ફીટ ઠાય છે. લેંગો ઝભ્ભો પે’રી લે ને ઉપર કાલી બંડી પે’રી લે. કોઈબી કલરનો ખેસ નાંખી ડે. બે આથ જોરીને ઓડિયન્સને ભીખ માંગતો હોય એવું ડાચું કએઈને પછી  હામે વારાને ગાલ દેવાની. ટૂં બી પાર્લામેન્ટમાં પહોંચી જાય.  ટારે જે પેરવું ઓય ટે પેરજે. આઈ ડોન્ટ કેર. કરસનડાડા એ મને કીઢું છે સાસ્ટ્રીને લેટો આવજે.’

‘તો તો મારે આવવું જ નથી. પ્લીઝ હું નવરો નથી. મારે ઘણું લખવાનું બાકી છે અને કોઈ આઈડિયા જ આવતો નથી. મારે શાંતિથી બેસીને વિચારવું છે. પ્લીઝ લીવ મી એલોન’

‘ટુ મારી હાઠે આવ, ને જે જૂવે ટે ટારા લેખમાં ઠોકી ડેજે. બસ આર્ટિકલ ટૈયાર,’

ચંદુની વાત કાંઈ ખોટી ન હતી. જ્યારે જ્યારે કોઈ ગ્રુપ તરીકે ભેગા થવાનું હોય તો ચર્ચા કે મારામારી ઈન્ટરેસ્ટિંગ રહેતી; અને આમ પણ ખરેખર તો હું નવરો જ હતો. કામમાં હોઉં તો પણ ચંદુ મને એની સાથે ખેંચી જ જાય. મેં જિન્સ અને ટીશર્ટ ચડાવી દીધું.. ઈન્ડિઅન પાર્લામેન્ટરિયન પહેરે તેવો લેંગો કફની અને કાળી બંડીમાં શણગાયલા ચંદુભાઈ આવી પહોંચ્યા.

‘ચાલ જલ્ડી, ખૂબ મોરુ ઠઈ ગયું છે. પેલો ડાકટર કેડાર ખીજવાહે.’

‘કેટલા વાગે ભેગા ઠવાનું છે?’

‘આમટો બઢાને પાંચ વાગાનું કેઇલુ પણ બઢા છ વાગા પેલ્લા કોઈ આવે નઈ. આપને આજે જરા મોરું ઠઈ ગયું છે. હારા છ ઠઈ ગયા.’

‘પણ ક્યાં, કોને ત્યાં જવાનું છે?’

‘અટ્યારે વાટ કરવાનો ટાઈમ નઠી ટુ જલ્ડી કારમાં બેહ,’

હું બેઠો. અમે ‘મંગુ મોટેલ’ની મોટેલ પર પહોંચ્યા ખરેખર અમે મોડા જ હતા. બધા સુરતીઓ આવી પહોંચ્યા હતા. અમારી જ રાહ જોવાતી હતી. સામાન્ય રીતે ચંદુભાઈ કોઈ દિવસ મોડા ન પહોંચે. ખાસ તો ડો.કેદાર આવવાનો હોય ત્યાં તો ખાસ સમય જાળવે પણ આજે બધા જ મોડા આવશે એમ માની ચંદુભાઈ મોડા નીકળ્યા હતા. જો કે ડો.કેદારને તો પાંચને બદલે સાડા છનો જ ટાઈમ આપેલો. અને તે બરાબર સાડા છ વાગ્યે પહોંચી ગયેલો.

ચન્દુભાઈએ ઘડિયાળમાં નજર નાંખી. સાતમાં ત્રણ મિનિટ બાકી હતી. એમણે ઠોક્યું.

સરપ્રાઈઝ આજે પહેલી વાર બધાટાઈમસર આવી ગયા. મંગુએ સાત વાગ્યાનો ટાઈમ આપ્યો હતો તે બધાએ જ સાચવ્યો. ચંદુ માત્ર મારી સાથે જ સુરતી બોલે. બાકી બધાની સાથે તો નોરમલ વાત જ કરે.

ચંદુ, સાતનો નહિ, પાંચ વાગ્યાનો ટાઈમ આપ્યો હતો. કરસનદાદાનો પારો ગયો.

આમાં મીસ્ટર ટાઈમસર ડો. કેદારનું લેક્ચર શરૂ થાય એ બીકે કોઈએ સાત પાંચની પરવા વગર કેમ ભેગા થયા તેની વાત શરૂ થઈ. આ તુક્કો અમારા કરસનદાદા જ લાવ્યા હતા. એનો કોઈ ભત્રીજો સુરતમાંથી ઈલેક્શનને ઘોડે ચઢવાનો હતો, અને ફંડ રેઇઝિંગ માટે ગયે મહિને સુરતીઓને ભેગા કર્યા હતા. પણ કોઈએ કંઈ આપ્યું ન હતું અને મિટિંગનો ફિયાસ્કો થયો હતો. એટલે હવે નવું તૂત ઉભું કર્યું હતું.

કરસનદાદાએ પોતે જ મિટિંગનો દોર સંભાળી લીધો.

‘ભાઈઓ અને બહેનો.’ પછી તરત જ સુધાર્યું. ‘કોઈ બહેનો  નથી એટલે આપ સૌ મારા ભણજા ભત્રીજાઓ સમાન વ્હાલા મિત્રો, ગયે વખતે આપણે ભેગા મળ્યા હતા અને એક ઉત્તમ નવયુવકને ઈલેક્શનમાં મદદરૂપ થવા ફાળો ઉધરાવવાનો કાર્યક્રમ રાખ્યો હતો અને ચંદુભાઈએ ઉદાર હાથે ફાળો આપ્યો પણ હતો. દુખદ વાત છે કે આપ સૌ આપનું યોગદાન આપવાની અમૂલ્ય તક ચૂકી ગયા હતા. તમે સૌ અમેરિકામાં ખૂબ જ કમાયા છો. પણ તમને ખબર નથી કે ભારતની પ્રજા ગરીબાઈની યાતનાથી પીડાઈ રહી છે. હાલની સરકાર પોતે શું કર્યું કે નથી કર્યું તેની વાત કરતી જ નથી પણ ભાજપી સરકાર કોંગ્રેસે આ નથી કર્યું અને પેલું નથી કર્યું, એવી જ ભાટાઈ કર્યા કરે છે.    બસ બાંહ્યો ચઢાવીને, સાડીછપ્પનની છાતી ફુલાવી ફુલાવીને, બુમબરાડા પાડી પાડીને, અમે ફ્લાણુ કરીશું અને ઢીકણું કરીશુ એવી ફેંકછાપ ઠોક્યે રાખે છે. અચ્છે દિન લાયેંગે. કોઈ પૂછે અચ્છે દિન કબ આયેંગે તો પછી સીધી પાંચ કે દશ વર્ષની મુદ્દત આપી દે. કોણે દીઠી કાલ.  આ ત્રણ વર્ષમાં એક દિવસ પણ સારો દેખાયો નથી. ભારતની પ્રજા અંધ ભક્તિમાં પડી ગઈ છે. આપણે આગામી ચૂટણીમાં સારા સારા ઉમેદવારોને પાર્લામેન્ટમાં મોકલવાના છે. એને માટે જનજાગૃત્તિની જરૂર છે. સારા ઉમેદવારને જીતાડવા કરોડો રૂપિયાની જરૂર પડવાની. ભાજપમાંથી થોડાને કદાચ ખરીદવા પણ પડે. ન છુટકે ગઠબંધનના સોદા પણ કરવા પડે. એને માટે કબાટભરીને ગાંધીજી જોઈશે જ.  આપણાં પીડીત સગાવ્હાલાને માટે આપણે મદદરૂપ ન થઈશું તો કોણ થશે? આપણે શિસ્તબધ્ધ ભારતની લોકશાહીને જીવીત રાખવા જનજાગૃત્તિ લાવવી પડશે. ખૂબ પૈસાની જરૂર પડવાની છે. તમે ગ્રોવર ક્લિવલેન્ડની ફોટાવાળીએક હજાર ડોલરનું બંડલ આપી ના શકો તો નોટોનું બંડલ આપી ના શકો તો. પાંચસો ડોલરના બીલ મૅક્કિનલી ના ફોટાવાળી નોટો ના થોડા બંડલો તો ફાળામાં આપી જ શકો. નાણાં ઉભા કરજો એની યોગ્ય વ્યવસ્થાની ચિંતા કરવાની જરૂર નથી એ અઘરી ફરજ હું જ જાતે જ સંભાળીશ કારણકે મને જ્ ચેરીટી ડોનેશનના મનીનો કેમ વહિવટ કરવો તેનો ઘણો અનુભવ છે.’

પછી તો દાદાએ શું કહ્યું તેનો .કોઈને ખ્યાલ ન હતો. બધાએ અંદર અંદર વાતો કરવા માંડીં. બધા એપેટાઈઝરના ટેબલ તરફ જવા લાગ્યા. કોઈનામાં હિમ્મત ના હતી કે કરસનદાદાને બોલતાં અટકાવે. બસ એ બોલ્યા જ કરતા હતા.

અમારામાંના મોટાભાગના ચાલીસ પચાસ વર્ષ પહેલાં અમેરિકામાં આવેલાં. કમાવા વાળા કમાઈ ગયેલા અને મારા જેવાઓ વર્ષોથી બે છેડા ભેગા કરવામાં જ વ્યસ્ત હોવાથી, ભારત ભક્તિ ભૂલી ગયેલા. અમારી રાસ્ટ્રભક્તિ પંદરમી ઓગસ્ટની પરેડમાં આવતી બોલિવુડની પટાકડીઓના દર્શન પૂરતી જ રહેલી.

કોંગેસી કરસનદાદાએ ભાજપની અને મોદીની થાય એટલી ધોલાઈ કરી. પણ અમારા મોટાભાગના સિનિયરોને એની પડી ન હતી. મોટાભાગના અમારા સુરતીઓ સ્થિતપ્રજ્ઞ, તટસ્થ. મને તો ગુજરાતમાં કેટલા ચીફ મિનિસ્ટર  આવ્યા અને ગયા તેનો પણ ખ્યાલ નહિ. અમારો ચંદુ વર્ષમાં બેવાર ઈન્ડિયા આંટો મારી આવે એટલે એને રાજકારણની થોડી માહિતી. આમ તો એ જરા મોદીથી પ્રભાવિત થયેલો પણ એનો ભક્ત નહિ. અમારો મંગુ મોટેલ પૂરેપૂરો ભાજપ ભક્ત નહિ પણ તો પણ કોંગ્રેસ વિરોધી. બસ કરસનદાદાએ એના ભત્રીજાને પાછો પ્રમોટ કરીને કોંગ્રેસ ભક્તિ કરવા માંડી એટલે મંગુનું છટક્યું. પણ પોતાને ત્યાંજ મિટિંગ હોવાથી માંડમાંડ શાંત રહ્યો.

એપેટાઈઝર પછી કેટલાક સેકંડ જનરેશ જુવાનીયાઓએ સીધા મોટેલના સ્વિમિંગ પૂલમાં ઝંપલાવ્યું. બે ત્રણ ડોસાઓએ એપેટાઈઝર પતાવ્યું. ડિનર ટાઈમે ઉઠાડજો કહીને ખુરસી પર જ ઉંઘવા માડ્યું

 અમારા ડો.કેદારને પોલિટિક્સમાં જરા પણ રસ નહિ. કરસનદાદા એના માથે પડેલા મફતીયા પેસન્ટ પણ ખરા. આમતો એઓ મેડિકેડના લાભ લેનારા, પણ કેદારના ક્લિનિક પર માથાકૂટ કરવા પહોંચી જાય. એ પણ કરસનદાદાથી કંટાળતો. બસ કેદાર તો કરસનદાદા એનું બોલવાનું પુરું કરે તે પહેલાં અડધેથી જ એપેટાઈઝર લીધા વગર ચાલ્યો ગયો.

જ્યારે દાદાનેને ભાન થયું કે કોઈ સાંભળનારું જ નથી ત્યારે અમારી પાસે આવીને બેઠા.

‘ચાલો આપણે એક નોન પ્રોફિટ સંસ્થા ઊભી કરીયે.  જૂઓ હું છન્નું વર્ષનો થયો. મેં તમારા કરતાં ઘણી દિવાળીઓ જોઈ છે. હું આપણા એટલે કે તમારા અને મારા લાભની વાત કરું છું. એમાં આપણા દેશના લાભની પણ વાત કરું છું. જૂઓ  આ માત્ર અમેરિકાની જ વાત નથી આખી દુનિયામાં જે જે નોનપ્રોફિટ ચેરીટી ઓર્ગેનાઈઝેશન છે તે પૈસા બનાવવા માટે જ છે. કેટલાક ઓર્ગેનાઈઝેશન નો ખર્ચો દશ ટકા અને કેટલાકનો નેવુ ટકા. આપણે સાઠ ટકા એડમિનિસ્ત્રેશન કોસ્ટ રાખીશું અને ચાળીસ ટકા ઈન્ડિયા મોકલીશું. તમારે મને સીઈઓ બનાવવો. મારો સેલરી ત્રીસ ટકા. બાકીના ત્રીસ ટકામાંથી બીજો વહિવટી ખર્ચો. ચંદુ મંગુને પણ ઓનરરી પ્રેસિડન્ટ તરીકે પાંચ પાંચ ટકા આપીશું. શાસ્ત્રીને ફંડ રેઝિંગની જવાબદારી સોંફીશું. એને પણ આનંદ થશે. ચંદુ તને તો ખબર છે. ચેરિટી સંસ્થા કેવી રીતે ઉભી કરી શકાય તે જરા ટૂંકમાં સમજાવ.’

ચંદુએ ખુબ ગંભીરતાથી જવાબ આપ્યો.

‘દાદા પહેલા તો તમારે સંસ્થાનું નામ નક્કી કરવું પડે. પછી એને એ સંસ્થાને ઈન્કોર્પોરેટ કરવી પડે. ત્યાર પછી ફેડરલ ઈન્કમટેક્ષ અને સ્ટેટટેક્ષ માંથી મુક્તિ માટેના ફોર્મ ભરીને મુક્તિ મેળવવી પડે. કોર્પોરેશનનું બંધારણ અને નીતિ નિયમોનો ડ્રાફ્ટ તૈયાર કરીને ડાયરેક્ટરોની એપોઈટમેન્ટ કરવી પડે. બોર્ડની નિયમિત મિટિંગ કરવી પડે. અને જરૂરી લાઈસન્સ મેળવવા પડે. આવક જાવકનો હિસાબ રાખવો પડે અને ચાર્ટર એકાઉન્ટના ઓડિટથી એપ્રુવ કરવો પડે.’

‘ચંદુને તો આ બધું આવડે જ છે. તારે જ આબધું સંભાળી લેવાનું. પ્રમોશન માટે, આપણે પ્રિયંકા ચોપરા, કેટરીના કે દિપીકાને અહિ બોલાવી શો કરીશું. એ ઓ તો મારું નામ જોશે એટલે મફતમાં જ આવશે.  એટલે ચોખ્ખા ચાલીશ ટકા ભારત મોકલી શકીશું. ઈન્ડિયામાં મારો ભત્રીજાને પણ ચેરિટિ મનીની વ્યવસ્થા અંગે ઘણો અનુભવી છે.’

‘દાદા, ચંદુભાઈ એકવાત નથી કહી. જો કોઈપણ લોચો પડી જાય તો એફ.બી.આઈ સૌથી પહેલા સીઈઓને જ પકડી જાય. બહારથી સર સર કરીને વાત કરે અને બંધ બારણે ગોટાળા કબુલ કરાવવા માટે ક્રાઈમ પેટ્રોલના પોલિસો મારે તેના કરતાં પણ ખુબ ઝપેટે. મરી જાય તો કહે કે ડોસાએ શરમના માર્યા આપઘાત કરી લીધો. અમને તમારા અંતિમ દર્શનનો લાભ પણ ના લેવા દે.’ મંગુ મોટેલે દાદાને ગભરાવવા ઠોક્યું.

‘ખરેખર?…. અરે મંગલા, આ ડોસાની સામે ઠોકાઠોક કરવાની જરુર નથી. હું ખુબ સીરીયસ હતો. તમારે સાથ ન આપવો હોય તો અમેરિકા બહુ મોટું છે. તમે સુરતીઓથી સેક્યો પાપડ ભંગાવાનો નથી. એટલે તો સુરત ભાજપી રાજમાં ભાંગી રહ્યું છે. મારે બીજા શહેરના દોસ્તો શોધવા પડશે. ચાલ ડિનર શરુ કર કે ખાઈને ઘર ભેગો થાઉં. ડિનર પછી બે કેકના પીસ પર કેન્ડલ મૂકીને લઈ આવજે. આ મહિનામાં મારી અને ચંદુના ફ્રેન્ડ શાસ્ત્રીની બર્થ ડે છે. આજે જ ફૂક મારી દઈશું.’ મને પણ યાદ ન હતું કે આ મહિનામાં મારી બર્થડે આવે છે.

અમે ડિનર લીધું. ડિનર પછી મંગુ કરસનદાદાની બધી વાત અને બર્થડેની વાત પણ ઈરાદા પૂર્વક ભૂલી ગયેલો. કરસનદાદા’ની વાતોને મેન્ટલ ગાર્બેજમાં પધરાવી ઘરે પહોંચ્યા.

“તિરંગા” સપ્ટેમ્બર ૨૦૧૭

Advertisements

Raag Pahadi રાગ પહાડી.

saraswat

 Raag Pahadi

 એ નામનો એક રાગ. પખાજ થાટના સંપૂર્ણ પ્રકારના રાગમાં તેનો સમાવેશ થાય છે. તેમાં શુદ્ધ તેમ જ કોમળ નિષાદનો પ્રયોગ થાય છે. તે સિવાય સર્વ શુદ્ધ સ્વરો છે. આ રાગમાં ક્વચિત આરોહ કે ગાંધારનો લોપ થાય છે. આ રાગનો વાદી સ્વર ષડ્જ અને સંવાદી સ્વર પંચમ છે. આ રાગ કોઈ પણ સમયે ગાવાનો પ્રચાર છે. આ રાગમાં કેટલેક સ્થળે ભૂપાલીનો ભાસ થાય છે. તેમાં અવરોહમાં સા નિ ધ પ ગ રિ સા સ્વરો આવે છે. તેનો ગ્રહ સ્વર ગ, વાદીસ્વર ધ, સંવાદી સ્વર રિ અને ન્યાસ સ્વર સા છે. સર્વ સમયે તે ગવાય છે. તે વીર, અદ્ભૂત અને કરુણરસ ઉત્પન્ન કરે છે. તે ચંચલ પ્રકૃતિવાળો મનાય છે.

જ્યારે બધા જ સ્વર શુધ્ધ વપરાયા હોય ત્યારે એને બિલાવલ થાઠમાં પણ ગણાયો છે. અઅ વિષયની ચોખવટ કોઈ જાણકાર પાસે મેળવવી જોઈએ.

Thaat – Bilawal Jaati – Audav – Audav

Vadi Swar – प (P) Samvadi Swar – सा (S)

Time – First half of the night.

Aaroh – सा रे ग म प नि सां।            Avroh – सां नी ध प नि॒ ध प म ग रे सा।

S R G M P N Ṡ                                Ṡ N D P Ṉ D P M G R S

રાગ પહાડી આધારિત તો અસંખ્ય ફિલ્મી ગીતો મળી આવે છે. નીચેના બધા ગીતો પહાડી રાગ પર આધારિત છે અને સહેલાઈથી યુ ટ્યૂબ પર મળી આવે છે. એમાંના થડાકની લિન્ક આપીબ છે.

Chaudavin Ka Chand Ho Ya Aftab Ho Film – Chaudavin Ka Chand Year – 1960

Do Sitaron Ka Zamin Pe Hai Milan Aaj Ki Rat  Film – Kohinoor Year – 1960

 

Kabhi Kabhi Mere Dil Men Film – Kabhi Kabhi Year – 1976

Karavate Badalte Rahe Sari Raat Ham Film – Aap Ki Kasam Year – 1974

O Dur Ke Musaphir Hamko Bhi Sath Le Le Film – Udan Khatola Year – 1955

Suhani Raat Dhal Chuki Film – Dulari Year – 1949

https://www.youtube.com/watch?v=1xTz9TA7L2s&list=PLAaPsDTKmVxoLcEf6YasLKK1YH97b1SLC

 

Hushn Pahadon Ka Film – Ram Teri Ganga Maili Year – 1985

Aaj Ki Raat Piya Dil Na Todo  Film – Bazi Year – 1950

Aaja Re Tujhko Mera Pyar Pukare  Film – Gumrah Year – 1963

Are Ja Re Hato Natakhat  Film – Navrang Year – 1959

Awaz De Kahan Hain  Film – Anmol Ghadi Year – 1946

Chahunga Main Tujhe Sanjh Savere Film – Dosti Year – 1964

Baharon Ki Manzil Rahi (a.k.a. Kabhi To Milegi)  Film – Aarti Year – 1962

Baharon Mera Jivan Bhi Sanvaro  Film – Aakhiri Khat Year – 1966

Chori Chori Koi Ae Film – Noori Year – 1979

Dil Pukare Are Are  Film – Jewel Thief Year – 1967

Dil Todnewale  Film – Son of India Year – 1962

Aage Bhi Jaane Na Tu Film – WaqtYear – 1965

Aaj Ki Raat Mere Dil Ki Salami Le Le Film – Raam Aur Shyam Year – 1967

Aaja Raja Leke Barat Aaja Film – Anmol Moti Year – 1969

Aaja Re, Aaja Re O Mere Dilvar Aaja Film – Noori Year – 1979

Awaz Mein Na Dunga…

Bata De Sakhi Kaun Gali Gayo Shyam   Film – Pakeezah  Year – 1972

Chal Ud Ja Re Panchi Film – Bhabhi Year – 1957

Chalo Dildar Chalo Film – Pakeezah Year – 1971

*Chup Gaya Badli Mein Film – Hum Aapke Dil Mein Rahte Hai Year – 1999

Dil Mein Ek Lahar Si Uthi Hai Abhi”  Film – (non-film song)

Din Hai Bahar Ke Tere Mere  Film – Waqt Year – 1965

Do Dil Dhadak Rahe Hain Aur Avaz Ek Hai Film – Insaf Year – 1956

Do Dil Tute Do Dil Hare Film – Heer Ranjha Year – 1970

Gaya Andhera Hua Ujala  Film – Chamka Chamka Subah Ka Tara Year – 1954

*Gudiya Hamse Ruthi Rahogi Film – Dosti Year – 1964

*Ham Jab Simata Ke Aapki Bahonmen Film – Waqt Year – 1965

*Hamne To Dil Ko Aapke Kadamon Pe Film – Mere Sanam Year – 1965

Hushn Pahadon Ka Film – Ram Teri Ganga Maili Year – 1985

Isharon Isharon Mein Dil Lenewale Film – Kashmir Ki Kali Year – 1964

Jaane Kya Dhundti Rahati Hain Film – Shola Aur Shabnam Year – 1961

Jaanewalon Zara Mud Ke Dekho Mujhe  Film – Dosti Year – 1964

Javaan Hai Muhabbat  Film – Anmol Ghadi Year – 1946

Jivan Se Na Har O Jeenewale Film – Door Ka Raahi Year – 1971

Jo Vada Kiya Vo Film – Taj Mahal  Year – 1963

Kahe Sataye Kaheko Rulaye Film – Qayamat Se Qayamat Tak Year – 1988

Kaise Jiyunga Main Ho Film – Sahibaan Year – 1993

Kaun Aya Ke Nigahon Mein Chamak Jag Uthi Film – Waqt Year – 1965

Koi Pyara Ki Dekhe Jadugari Film – Kohinoor  Year – 1960

Kora Kagaz Tha Man Mera  Film – Aradhana Year – 1969

Lag Jaa Gale Film – Woh Kaun Thi? Year – 1964

Mere Ankhon Mein Bas Gaya Koi Re  Film – Barsaat Year – 1949

Mohe Jana Hai Pike Nazariya (a.k.a. Sun Ri Sakhi Mohe Sajna)  Film – Nagin Year – 1954

Mori Atariya Pe Kagan Bole Film – Ankhen Year – 1950

Muft Huye Badnam Kisi Se Haay  Film – Baraat Year – 1960

Mujhe Tumse Muhabbat Hai Magar Film – Bachpan Year – 1963

Mushkil Hai Bahut Mushkil Film – Mahal Year – 1949

Nain Ka Chain Churakar Le Gayi Film – Chandramukhi Year – 1960

Neela Aasman So Gayaa Film – Silsila Year – 1981

Neele Gagan Ke Tale Film – Humraaz Year – 1967

Neele Parabton Ki Dhara Film – Aadmi Aur Insaan Year – 1969

Paayo Ji Maine Ram Ratan Dhan Paayo Lata

Parbaton Ke Pedon Par Shaam Ka Basera Hai Film – Shagun Year – 1964

Phulon Ke Rang Se Film – Prem Pujari Year – 1970

Preet Ye Kaisi Bol Re Duniya Film – Daag Year – 1952

Raat Ka Sama Jhume Chandrama  Film – Ziddi Year – 1964

Rahe Na Rahe Ham Mahaka Karenge Film – Mamta Year – 1966

Rula Ke Gaya Sapna Mera Film – Jewel Thief Year – 1967

Sainya Bina Ghar Suna Film – Aangan Ki Kali Year – 1979

Sajan Ki Galiyan Chod Chale Film – Bazaar Year – 1949

Sakhi Re Mera Man Uljhe Tan Dole Film – Chitralekha Year – 1964

Salamat Raho Film – Parasmani Year – 1963

Sare Jahanse Achcha Film – Apna Ghar Year – 1960

Savan Ka Mahina, Pavan Kare Sor Film – Milan Year – 1967

Savan Ke Jhule Pade Tum Chale Aao Film – Jurmaana Year – 1979

Sham Dhale Khidaki Tale Film – Albela Year – 1951

Tasvir Banaata Hun, Tasvir Nahin Banati Film – Baradari Year – 1955

Tere Bharose He Nandalala Film – (non-film song)

Tere Nainon Ne Chori Kiya Film – Pyaar Ki Jeet Year – 1948

Thukade Hain Mere Dil Ke Film – Mere Sanam Year – 1965

Tod Diya Dil Mera Tune Ai Bewafa Film – Andaz Year – 1949

Tora Man Bada Papi Sanvariya Re  Film – Ganga Jamuna Year – 1961

Tujhko Pukare Mera Pyar Film – Neel Kamal Year – 1968

Tum Mujhe Bhul Bhi Jao To Ye Haq Hai Tumko Film – Didi Year – 1959

Usko Nahin Dekha Hamne Kabhi Film – Dadi Maa Year – 1966

Vahan Kaun Hai Tera, Musaphir Jayega Kahan Film – Guide Year – 1965

Vo Dil Kahan Se Laun Film – Bharosa Year – 1963

*Vrindavan Ka Krishna Kanhaiya Film – Miss Mary Year – 1957

Yara Dildara Mera Dil Karta Film – Aadmi Aur Insaan Year – 1969

Yeh Barkha Bahar Sautaniya Ke Dwar Film – Maur Pankh Year – 1954

Ye Dil Aur Unki Film – Prem Parbat Year – 1973

Ye Vadiyan Phizaen Bula Rahi Hain Tumhe Film – Aaj Aur Kal Year – 1963

Zara Sun Hasina Film – Kaun Apna Kaun Paraya Year – 1963

સૌથી સરસ ગીત આ છે

બાલાશંકર કંથારિયા Vs સુરેશ જાની

Suresh Jani Gujarai Blogger

સુરેશ જાની

બાલાશંકર કંથારિયા Vs સુરેશ જાની

ગુજારે જે શિરે તારે

ગુજારે જે   શિરે  તારે  જગતનો નાથ તે સ્હેજે

ગણ્યું જે પ્યારું પ્યારાએ અતિ પ્યારું ગણી લેજે

દુનિયાની  જૂઠી વાણી વિષે  જો  દુ:ખ વાસે છે

જરાયે  અંતરે  આનંદ  ના  ઓછો  થવા  દેજે

કચેરી  માંહી  કાજીનો   નથી  હિસાબ  કોડીનો

જગતકાજી  બનીને  તું  વહોરી  ના પીડા લેજે

જગતના  કાચના  યંત્રે  ખરી વસ્તુ નહિ  ભાસે

ન  સારા  કે  નઠારાની  જરાયે   સંગતે  રહેજે

રહેજે   શાંતિ  સંતોષે   સદાયે   નિર્મળે   ચિત્તે

દિલે જે  દુ:ખ  કે  આનંદ  કોઈને  નહિ  કહેજે

વસે  છે  ક્રોધ  વૈરી  ચિત્તમાં  તેને  તજી  દેજે

ઘડી  જાયે  ભલાઈની  મહાલ્રક્ષ્મી  ગણી  લેજે

રહે ઉન્મત્ત સ્વાનંદે  ખરું એ  સુખ  માની  લેજે

પીએ તો શ્રી પ્રભુના પ્રેમનો  પ્યાલો ભરી  લેજે

કટુ  વાણી  જો  તું  સુણે  વાણી મીઠી તું કહેજે

પરાઈ   મૂર્ખતા  કાજે   મુખે  ના ઝેર તું  લેજે

અરે  પ્રારબ્ધ  તો  ઘેલું  રહે  છે  દૂર માંગે તો

ન  માંગે  દોડતું આવે  ન  વિશ્વાસે  કદી રહેજે

અહો શું પ્રેમમાં રાચે? નહિ ત્યાં સત્ય તું પામે!

અરે  તું  બેવફાઈથી   ચડે   નિંદા  તણે  નેજે

લહે છે  સત્ય  જે સંસાર  તેનાથી  પરો  રહેજે

અરે એ  કીમિયાની જે મઝા છે  તે પછી કહેજે

વફાઈ તો નથી  આખી  દુનિયામાં  જરા દીઠી

વફાદારી  બતાવા  ત્યાં નહિ  કોઈ  પળે જાજે

રહી  નિર્મોહી  શાંતિથી રહે  એ સુખ મોટું  છે

જગત બાજીગરીના તું બધા છલબલ જવા દેજે

પ્રભુના  નામના  પુષ્પો  પરોવી કાવ્યમાળા તું

પ્રભુની પ્યારી  ગ્રીવામાં  પહેરાવી  પ્રીતે  દેજે

કવિરાજા  થયો  શી છે  પછી પીડા તને  કાંઈ

નિજાનંદે હમ્મેશાં  ‘બાલ’ મસ્તીમાં મઝા લેજે

-બાલાશંકર કંથારિયા

ક્લીક કરો અને સાંભળો આ સદાની લીલીછમ ગઝલ

https://app.box.com/embed/preview/v7r6azgaiboh51i9otfsr6xr15w4riq0?view=&sort=&direction=ASC&theme=dark

આ સાંભળ્યા પછી હવે માણો આપણાં જાણીતા માનીતા બ્લોગર, સાહિત્યકાર, અને કવિ મિત્ર સુરેશ જાનીને એમના જ શબ્દોમાં

 
‘ગુજારે જે શીરે તારે, જગતનો નાથ તે સહેજે ‘
હવે આ ઉમરે અને અમેરિકન નાગરિક થયા પછી, આમ ફિલસુફી જ કરવાની ને?
————-
જો આડવાત તરફ વાંધો ના હોય તો એક પેરડી તમારા અને તમારા વાચકોના મનોરંજન માટે પેશ કરું છું …

મફતમાં જે મળ્યું તેને સ્વીકારી લે અરે! માનવ
મળ્યું કે ના ફરી મળશે, તરત ખીસ્સું ભરી લેજે.

‘દુનીયાની જુઠી વાણી ખરું છે સત્ય.’ માની લે
કરોડો માછલાં ધોવાયાં, સાચું બોલવા માટે..

ફરી આવી તકો ના સાંપડે તુજને, ગ્રહી લેજે
ઘડી આવી મહામુલી, લગીરે રાહ ના જોજે.

જગતના આ પ્રપંચોમાં, નથી સ્વાશ્રય તણો મહીમા,
બીજાનાં સો પરાક્રમને સુખે તું પોતીકાં ગણજે.

પ્રભુની એ કૃપા માની, મફતને મસ્તકે ધરજે
‘કદી વહેંચી ન ખાવું. ‘ તે મહા નીર્ણય કરી લેજે.

ડુબે ના કોઈ’દી તું, સમંદર સો તરી જાશે
બીજાનાં ટાંટીયા ખેંચી, સવાયો શેર તું થાજે.

હજારો હોડીઓ હાજર, હરખની તું હવા ખાજે
હલેસાં મારવાની વાતને તું મુર્ખતા ગણજે.

હવે રાજા થયો તું તો, મુછોને તાવ તું દેજે
સવારથના મહા આનંદનો, માથે મુગટ ધરજે.

– સુરેશ જાની

1- સપ્ટેમ્બર – 2009

બધે મફતમાં વહેંચવાની છુટ છે!

“શાપિત શુભાશિષ.”

“શાપિત શુભાશિષ.”

जीवेत शरदः शतम् शतम्

अखंड सैभाग्यवती भव

**********

 

          ભીની આંખે શાંતિલાલને નર્સિંગ હોમમાંની એમની રૂમમાં એમના બેડપર બેસાડ્યા. વાંસા પર હાથ ફેરવ્યો,  વ્હિલચેરમાં બેઠેલા સરલાબાનો હાથ શાંતિલાલ પાપાના માથા પર ફરતો રહ્યો. શાંતિલાલ કશું સમજતા હતા કે નહિ; તે તો માત્ર ભગવાન જ જાણે, પણ બન્ને હાથે તમણે એમની “સરુ” એટલે કે સરલાબા નો એક હાથ પક્ડી રાખ્યો હતો. શાંતિલાલના દૃષ્ટિહીન નેત્રો માત્ર એમની સરુનો આભાસ જોતા અને કાન અવાજ ઓળખતા. એલ્ઝાઇમરને કારણે એમણે જગતની જાણકારી અને અન્યોની ઓળખ ગુમાવી દીધી હતી. ધીમે રહીને હાથ છોડાવ્યો.

      ‘લેટ્સ ગો બા, ડોન્ટ વરી, હી વીલ બી હેપ્પી હિયર. એવ્રી વીક હી વીલ વિઝિટ યુ.’ નર્સિંગહોમની નર્સે સધ્યારો આપતાં કહ્યું; અને કૃશકાય સરલામાની વ્હિલચેર ફરી એમ્બ્યુલન્સમાં ગોઠવાઈ. એમ્બ્યુલન્સ સ્ટ્રેચર પર બાને હળવે રહીને સૂવડાવી દીધા. એમ્બ્યુલન્સ સરલાબાને લઈ “ટેન્ડર કેર હોસ્પીસ હોમ” ને રસ્તે દોડવા માંડી.

          સરલાબાને છેલ્લા સ્ટેજનું લિવર કેન્સર હતું. એમની નેવું વર્ષની ઉપરની ઉમ્મરને લીધે કોઈ ઉપાય કારગત નીવડે એમ ન હતા. એમને માટે ત્રણ ચાર મહિના, ત્રણ ચાર અઠવાડિયા કે ત્રણ ચાર દિવસ કરતાં વધુ સમય ન હતો. દેહ તૂટતો જતો હતો. પણ કોઈ અગમ્ય કારણસર એમની ચેતના સજાગ હતી. સરલાબા પોતે પણ પોતાનો અંત જાણતા જ હતા. પંચોતેર વર્ષના દીર્ઘ લગ્નજીવન બાદ જીવતા જીવત પતિથી છૂટા પડવાની વેદનાએ શારીરિક વેદના ભૂલાવી દીધી. હવેનું ભવિષ્ય ટૂંકુ હતું અતિત લાંબો હતો. બંધ આંખે એઓ હોસ્પીસને પંથે જતાં જતાં પોતાના ભૂતકાળને જોતા હતા.

          સોળ વર્ષની ઉમ્મરે હાથમાં મહેંદી મુકાઈ હતી, શરણાઈના સૂરો વાગ્યા હતા. એને અખંડ સૌભાગ્યવતી ભવ અને શાંતિલાલને દીઘાયુષ્યના અનેક આશીર્વાદ મળ્યા. કેટલાકેતો હળવાશથી સો છોકરાંની માં થજે એવી શુભેછા પણ પાઠવી હતી. શાંતિલાલે હળવાશથી કહ્યું હતું. મારાથી તો સરુ વગર ના જીવાય. મને સૌભાગ્યવતો ભવ ના આશિષ આપો અને સરુને દીર્ઘાયુષ્યના આશિષ આપો.

          એ જમાનામાં કોઈ, વડીલ બહેનો કે કાકી, મામી, માસી, ફોઈ કે દાદી સાથે આવી વાત નહોતું કરતું. પણ શાંતિલાલે કરી હતી. બધી મહિલાઓએ “બૈરી ઘેલો શાંતિ” કહીને મજાક પણ ઊડાવી હતી.

         શાંતિલાલ કેમિકલ એન્જીનીયર થયા હતા. એઓ ચાર મોટી બહેનોના એક માત્ર નાના ભાઈ હતા.  હરખઘેલી નણંદો ભાભીનો ક્યારે ખોળો ભરાય અને કૂળદિપકનું નામ પાડવા જઈએ તે દિવસની રાહ જોતી હતી. લગ્ન થયાને બાર બાર વર્ષ વિતી ગયા. એ દિવસ ન આવ્યો. બહેનો અને માબાપ તરફથી સીધા આડકતરા બીજા લગ્ન માટેના સૂચનો થવા માંડ્યા. તે જમાનામાં અને તે સમાજમાં એની નવાઈ પણ ન હતી. પણ શાંતિલાલ સંસ્કારી અને પ્રેમાળ હતા. સરલાને ખૂબ જ પ્રેમ કરતા હતા. સરલાએ પોતે પણ બીજા લગ્ન કરવા વિનવ્યા હતા. પણ શાંતિલાલ મક્કમ હતા. એમણે સ્વીકારી લીધું હતુ કે એમના ભાગ્યમાં સંતાન સુખ ન હતું. એણે બીજા લગ્નની ના કહી. એક બહેને તો હદ બહારની ટીકા કરતાં સરોજને વાંઝણી પણ કહી દીધી. સરલા ખૂબ જ રડી હતી. સરલાના બચાવમાં શાંતિલાલે કહી દીધું કે “મેં ડોકટરી તપાસ કરાવી છે. સરોજમાં વાંધો નથી; વાંધો તો મારામાં છે.” બસ થઈ રહ્યું.

          કુટુંબ છોડીને શાંતિલાલ વિઝા મળતાં અમેરિકા આવી ગયા. શાંતિલાલની નોકરી સારી હતી. સરલા   ને જોબ કરવાની જરૂર ન હતી. ત્રણ દિવસ હોસ્પિટલમાં વોલેન્ટિયર તરીકે સેવા આપતી. બન્નેનો સંસાર સૂખી હતો. બન્ને વચ્ચે અપાર પ્રેમ હતો. એમણે અમેરિકામાં પચ્ચીસ અને પચાસમી લગ્ન જયંતિ મિત્રોની હાજરીમાં ભવ્ય રીતે ઉજવી હતી.

          શાંતિલાલ નિવૃત્ત થયા હતા. આનંદ અને સંતોષ પૂર્વક જીવન વહેતું હતું. પણ કહેવાય છે સુખ દુઃખ સદા ટકતા નથી.

          શાંતિલાલને એક રાત્રે સ્ટ્રોક આવ્યો. બચી ગયા પણ અડધા અંગની ચેતના ગુમાવી દીધી. ત્યાર પછી ડિમેન્ટીયા અને ઍલ્ઝાઈમરની પણ અસર થઈ. શંતિલાલ લાચાર થઈ ગયા. યુવાનીનો તરવરાટ અદૃષ્ય થઈ ગયો. શાંતિલાલની આંખોનું તેજ પણ ગયું. તેઓ સરલાનો માત્ર આભાસ જ ઓળખતા, મેડિકલ ઈન્સ્યુરન્સે હોમ નર્સિંગએઈડની સગવડ કરી આપી હતી પણ, મદદનીશ એમને મદદ કરવા જતી તો બાળકની જેમ રડવા માંડતા. એ સમજતા કે આ એમની સરુ નથી. નર્સ ખવડાવવાની કોશીશ કરતી તો આંખો બંધ કરી દેતા. મોં બંધ કરી દેતા. ખાતા જ નહિ. યુવાન સરુ હવે વૃધ્ધ સુરુમા થઈ ગયા હતા.એને જ એમને ખવડાવવું, નવડાવવું પડતું. ઝાડો પેશાબ સાફ કરતાં. સંસ્કારી દંપતિએ એક પ્રથા જાળવી હતી. રોજ રાત્રે બેડમાં સૂતા સૂતા શાંતિપાઠ બોલતા અને બેત્રણ ભજન ગાઈને જ સૂતા. સરુબા હવે બાળકને સૂવડાવતાં હોય એમ શાંતિલાલના માથાપર હાથ ફેરવતા, શાતિપાઠ બોલતા અને ભજન ગાતા. શાંતિલાલ બાળકની  જેમ ઊંઘી જતા.

          ધીમે ધીમે ખબર કાઢવા આવતા મિત્રોની આવન જાવન ઘટવા માંડી. સગાઓનો સંસાર તો હતો જ નહિ. સ્નેહી મિત્રો વૃધ્ધ અને પરવશ થઈ ચૂક્યા હતા. કેટલાક લાગણીશીલ મિત્રોએ તો એમના પહેલાં જ વિદાય લઈ લીધી હતી. દીર્ઘ વૃધ્ધાવસ્થાએ એમને એકલા પાડી દીધા હતા. સંબંધ રહ્યો હતો માત્ર પ્રોફેશનલ ડોક્ટર, નર્સ અને મદદનીશ એઈડ સાથેનો જ. એક વાર તો ઘરના ભગવાન સામે બેસીને સરુમા ખૂબ જ રડ્યા. હે ભગવાન મને જો એકાદ સંતાન આપ્યું હોત તો મારા શાંતિની સેવા કરનાર કોઈક તો હોત! અરે! શાંતિએ બીજા લગ્ન કર્યા હોત તો એનો પણ ભર્યોભાદરો સંસાર હોત. એની કાળજી રાખનારું કોઈક તો હોત.

          અમેરિકા આવ્યા પછી, ઘડપણના સહારા માટે સરલાએ એકવાર શાંતિલાલને કહ્યું હતું કે “ચાલો આપણે એકાદ બાળકને દત્તક લઈએ.” ત્યારે શાંતિલાલ હસતા હસતા એના ખોળામાં માથું મૂકીને સૂઈ ગયા. સરુ,  મને જ દત્તક લઈ લે. તારા ઘડપણમાં હું તારા દીકરાની જેમ જ સેવા કરીશ. પછી અનેક દાખલાઓ બતાવ્યા હતા કે જેમાં પુખ્ત સંતાનોએ માંબાપને ચૂસી લીધા પછી નકામા ઢોરની જેમ પાંજરાપોળ જેવા સસ્તા ઘરડાઘરમાં ધકેલી દીધા હોય. શાંતિલાલે પૂરતી  આર્થિક વ્યવસ્થા તો કરી જ હતી.

          એકલી આર્થિક વ્યવસ્થા જ પૂરતી ના કહેવાય. વૃધ્ધાવસ્થાની બિમારીના સમયની હૂંફની વ્યવસ્થા કરવાનો એમની પાસે કોઈ જ માર્ગ ન હતો.

          સરુમા રડતાં. એના ડૂસકાનો અવાજ શાંતિલાલ સાંભળતા હતા. એને સમજાતું ન હતું. એના પડછાયા સમાન આભાસને એની નિસ્તેજ આંખ ટાંસી રહી હતી. ડોક્ટરની અનેક સલાહ હોવા છતાં શાંતિલાલને નર્સિંગહોમમાં મૂકવાનો જીવ ચાલતો ન હતો. વર્ષો વહેતા રહ્યા. એ મેડિકલ સલાહને અવગણતા રહ્યા. હવે એનાથી નિભાતું ન હતું. હવે સરુમા નો ખોરાક લગભગ બંધ થઈ ગયો. શરીર હાડપિંજર જેવું થઈ જવા માંડ્યું હતું.

          રોજ સર્વિસ માટે આવતી નર્સેને એની લગ્નની તારિખ ખબર હતી. એ કેક લઈ આવી, એના ડોક્ટર અને નર્સને ઘેર બોલાવ્યા અને પંચોતેરની લગ્નજયંતિની ઉજવણી કરી. શાંતિલાલને શું થાય છે તેની ખબર ન હતી.

          બીજે દિવસે ડોક્ટર જાતે આવ્યા. સાથે ગુજરાતી નર્સિંગહોમના પ્રતિનિધિ એવા ગુજરાતી સોસિયલ વર્કર બહેન પણ હતા. એક ઈન્ડિયન વકીલ પણ હતો. ડોક્ટરે ધીમે રહીને સમજાવ્યું. ‘આપને છેલ્લા સ્ટેજનું લિવર કેન્સર છે. તમે આત્મબળથી ખૂબ જ ખેંચ્યું. તમારે માટે હવે સારવારનો કોઈ માર્ગ બચ્યો નથી. મોંમ તમે શાંતિથી હોસ્પીસ કેરમાં બે ત્રણ મહિના પ્રભુ સ્મરણ કરતાં સમય પસાર કરો. અને પાપાને નર્સિંગહોમમાં સારવાર લેવા દો. હવે બીજો કોઈ જ માર્ગ નથી.’

          સરોજમા હોસ્પિટલમાં સેવા આપી ચૂક્યા હતા. કેન્સર અને હોસ્પીસ શબ્દ એમને માટે નવા ન હતા.

          ‘પણ મારા શાંતિનું શું?’

         ‘મૉમ, ગ્રાન્ડપાને નર્સિંગ હોમમાં જ મોકલવા પડશે. ત્યાં એને તમામ સેવા સગવડ મળશે. તમે તો એમની આખી જીંદગી ખૂબ સેવા કરી છે. હવે અમને ગ્રાન્ડપાની સેવા કરવાની તક આપો. તમારે હવે પ્રભુસ્મરણ કરવાનો સમય છે.’ નર્સિંગ હોમની સમજણ આપવા સાથે આવેલા ગુજરાતી બહેને ખૂબ જ સધ્યારો આપતા જણાવ્યું. ગુજરાતી ડોક્ટર, નર્સ, સ્વાદિષ્ટ ગુજરાતી તાજું ભોજન, મંદિર અને મનોરંજનની સુવિધાઓના ગીતો પણ ગાયા.

          ‘દીકરી, હું પણ બધું જ જાણું છું. પણ પાપાને હવે એ બધાની કશી જ જરૂર નથી. એને તો મારી જ જરૂર છે. નર્સિંગ હોમમાં અપંગ ઓલ્ડ પર્સનની હાલત વિશે હું છેક અજાણ નથી. દરેકને માટે વિધાતાએ સુખદુખ નિર્માણ કરી જ રાખ્યા છે. હરિ ઈચ્છા બલીયસી. ત્યાં તમે તો મશીન મેન્ટેઇનન્સની જેમ કાળજી રાખશો જ પણ એ મારા હાથનું જ ખાય છે. મોં જ ન ખોલે તો શું? એની આંખો મને જ ખોળતી હશે તો એનું શું? ત્યાંની ગમે એટલી સારી વ્યવસ્થા હશે તો પણ એ અબુધ બાળકની જેમ રિબાશે. એની કલ્પનાજ નથી કરી શકતી. હે પ્રભુ મારા “અખંડ સૌભાગ્યના” શ્રાપને પાછા લઈ લો. મારી નજર સામે મારા શાંતિને તમારા ખોળામાં લઈ લો.’  આટલું બોલતાં તો સરુમાને શ્વાસ ચડ્યો. હાફી ગયા.

         ‘અમે દર અઠવાડિએ એમને તમારી પાસે લઈ આવીશું. અરે હું જ એમની સાથે આવીશ. અમે એમની આંખને માટે પ્લાન કર્યો છે. એઓ અત્યારે જૂએ છે એના કરતાં કંઈક વધારે તો જૉઈ શકશે. નવી નવી રિસર્ચ. એમને રોજ મસાજની પણ જોગવાઈ કરીશું.’

          ‘ભલે’

          અને અશક્ત હાથે, સાથે આવેલા વકીલે જ્યાં જ્યાં બતાવ્યું ત્યાં ત્યાં ગ્રાન્ડમાંએ  ભીની આંખે લીટી જેવા હસ્તાક્ષર કરી આપ્યા. શાંતિલાલ સમજતા હોય કે ના હોય પણ એની આંખો આવતી કાલની વિખુટા પડવાના કદાચ એંધાણ સમજતી હોય એવી નિરાધાર લાગતી હતી.

          તે રાત્રે રોજની જેમ સરુબાએ શાંતિપાઠ કર્યો. શાંતિલાલને આખા શરીરે હાથ ફેરવ્યો. એ એમના દેહનો કદાચ આખરી સ્પર્શ હતો. શાંતિલાલની ટગર ટગર જોતી આંખો બંધ થઈ. એક બાળકની જેમ ઊંઘી ગયા. મારા વગર શાંતિ રિબાઈ રિબાઈને મરશે. હું એમની રિબામણી સહન ના કરી શકું. ભલે મને વૈધવ્ય મળે. હે પ્રભુ તું હવે મારા પહેલાં એમને મુક્ત કર. તું એમને રિબાયા વગર ઉપાડી લે.

          સરોજબાએ એક હાથમાં ઓસિકું લીધું. એ ઓશીકું શાંતિલાલના ચહેરા પર નાંખ્યું. દબાવવા માટે હાથ મૂક્યો પણ એ હાથમાં શક્તિ જ ન હતી. હાથ ધ્રૂજ્યા. આંખો રડી. ઓશિકું ખસેડી કાઢ્યું માથાપર હાથ ફેર્વ્યો. શાંતિલાલ ઊંધતા જ રહ્યા. સરુબા આખી રાત જાગતા રહ્યા.

        જેમણે જીંદગીના પંચોતેર વર્ષ એકસાથે ગાળ્યા હોય એમને જીવતે જીવત છૂટા પડવાની કલ્પના જ કેવી ત્રાસદાયક અને ધ્રૂજાવનારી હોય છે.

         પંચોતેર વર્ષ પહેલાં, સહજીવન માટે શણગારેલી બગીમાં નવદંપતિએ ગૃહપ્રવેશ માટે પ્રવાસ કર્યો હતો. આજે સવારે એક એમ્બ્યુલન્સમાં સરુબા અને શાંતિલાલે છેલ્લો સહપ્રવાસ છૂટા પડવા માટે કરતા હતા. શાંતિલાલને કઠણ કાળજે નર્સિંગ હોમમાં મૂકીને સરલાબા હોસ્પિસને રસ્તે જઈ રહ્યા હતા. હવે એમ્બ્યુલન્સમાં એમની સાથે માત્ર એક પેરામેડિક આસિસ્ટન્ટ જ હતી.

        હોસ્પિસ સરનામે પહોંચવા દોડતી એમ્બ્યુલન્સ માંડ અડધે રસ્તે પહોંચી હશે અને આસિસ્ટન પર ફોન ટેક્સ્ટ આવ્યો. “મિસ્ટર શાંતિલાલ પાસ અવે. મલ્ટીપલ કાર્ડિયાક એરેસ્ટ”. એમ્બ્યુલન્સે યુ ટર્ન લીધો.

       સાથે આવેલી આસિસ્ટંટે સરલા બાને જણાવ્યું; ‘મોમ વી આર ગોઈંગ બેક ટુ નર્સિંગ હોમ. અનફોરચ્યુનેટલી પાપા ઈઝ નો મોર વીથ અસ નાવ. આઈ એમ સોરી. યુ હેવ ટુ સાઈન સમ પેપર્સ.’

          સૂતેલા હાડપિંજર સમા સરલાબાના ચહેરાપર સ્મિત રેલાયું. ‘હે ભગવાન તેં સારું જ કર્યું. મારું સૌભાગ્ય છીનવીને તેં અમારા બન્ને પર કૃપા જ કરી છે. મારા વગર એ રિબાતા બચી ગયા.’

         નીકળતા પહેલાં ઈન્ડિયન મદદનીશે કરી આપેલો લાલ ચાંલ્લો, ભૂંસાઈને કપાળ લાલ થયું. એણે હાથ જોડ્યા. અને આંખો બંધ કરી.

         એમ્બ્યુલન્સ નર્સિંગહોમના દરવાજે પહોંચી, બે સહાયકો એમને ખુરશીમાં બેસાડવા જગાડવા ગયા ત્યારે સરલાબાનો દેહ નિઃચેતન અને ઠંડોગાર હતો.

 

૦૦૦૦

“ગુજરાત દર્પણ” સપ્ટેમ્બર ૨૦૧૭

This Music on Violin Shahanai and Tabala by three great musicians of India will play YAMAN RAGA

ઉસ્તાદ બિસ્મિલ્લાખાનની શેહનાઈ, ડો. એમ. રાજમનું વાયોલિન અને કિશન મહારાજની તબલા પરની સંગત જેટલી વાર માણીયે દર વખતે નવી જ દુનિયા સર્જે છે. પ્રજ્ઞા બહેનના આભાર સહિત મારા સંગીત પ્રિય મિત્રો માટે રાગ યમન કલ્યાણ – તીન તાલમાં રજુ કરું છું.
બે લાખ ઉપરના રસિકોએ આ વિડિયો માણ્યો છે. તમે રહી ના જતાં.

niravrave નિરવ રવે-સહજ ભાવોના દ્યોતક*

From Rajendra Trivedi <rmtrivedi@comcast.net> wrote:
OUR BEST WISHES.
WE WISH ALL ON THIS GURU PURNIMA MUSIC OF MEETING AT RAJENDRA GHAT VARANASI.
This Music on Violin Shahanai and Tabala by three great musicians of India will play YAMAN RAGA.
Sunday, July 9th 2017.
Medford,MA
Dhavalrajgeera Dharma Dhruv Nikhil Divya.

View original post

દેસાઈગીરી

દેસાઈગીરી

Dowery

‘અરે ઊર્વિઈઈઈ… ઓ ઊર્વિ,  સાંભળે છે?  ક્યાં મરી ગઈ?  પેલો તારો હગલો બોયફ્રેન્ડ ક્યારનો હોર્ન મારતો નીચે ઉભો છે.’

‘ગ્રાન્ડમા,  હું અહી બાથરૂમમા મરવા પડી છું.  નાહ્યને, પવિત્ર થઈને, બહાર આવું એટલે મારે માટે ગંગાજળ અને તુળસી પાન તૈયાર રાખજો.  દિવો પણ કરી રાખજો. અંડરટેકરને પણ ફોન કરી દેજો.’

‘અરે ભૂંડી, મરેને તારા દુશ્મન. જરાતો બોલવાનું ભાન રાખ.’  રંજનબા બોલ્યા.

ઊર્વિ ટુવાલ વીંટાળી બાથરૂમની બહાર નીકળી. સેલ ફોન કરી નીચે રાહ જોઈને ઉભેલા રોજરને અપાર્ટમેન્ટમા બોલાવ્યો. એ ઉપર આવ્યો. આખલા જેવો રોજર.  સફેદ દાંત સિવાય બધી રીતે કાળો હતો. અરે, જિન અને ટીશર્ટ પણ કાળા. ગોગલ્સ પણ કાળા.

આવતાની સાથે એણે  ઊર્વિને હગ કરી.  ઊર્વિ  હજુતો  ટુવાલમાં જ  હતી.

‘અરે ભગવાન, આ છોકરી કેવા કેવા દાડા દેખાડશે!  એનો બાપ જો આ જુએ તો એને જીવતી સળગાવી મુકે.’

એક દિવસ ઊર્વિએ  કહ્યું હતું,  “ગ્રાન્ડમા, મને મારો બોયફ્રેન્ડ મળી ગયો છે.  હી ઇસ ડાર્ક, ટોલ એન્ડ વેરી, વેરી, વેરી  હેન્ડ્સમ.”

“એ કોણ છે? …. ઈન્ડિયન તો છેને?… એનું નામ, ઠામ?  ફોટો?” ગ્રાન્ડમાના મોઢામાંથી પ્રશ્નોનું પૂર છૂટ્યું.

“અત્યારે કશું જ નહીં.  ઈન્ટરનેટ પર સર્ફિંગ…નહિ, નહિ….ફિશિંગ કરતી હતી. માછલી હૂકમાં આવી છે. જોઈએ શું થાય છે.  હમણા ડૅડી મમ્મીને પણ વાત કરવાની નથી.”

‘પણ બેટી, એ છે કોણ..?’

“મેં કહ્યુંને! …ડાર્ક, ટોલ એન્ડ હેન્ડસમ…. નથ્થીગ મોર ધેન ધેટ.”

રંજનબા મુઝાતા.  પણ એ વાતને પણ આજે સવા વર્ષ થઈ ગયું. કેટલીયેવાર પૂછ્યું’તું. પણ બિંદાસ અને લાડકી દીકરી હસવા  હસવામાં વાત ઉડાવી દેતી.

આજે સવારે જ તેણે રંજનબાને કહ્યું હતું   “મારો હેન્ડસમ એન્ગેજમેન્ટ રીંગ લાવવા દુબાઈ ગયો છે. આજે આવશે. આવતી કાલે એના પેરન્ટસને લઈને અહીં આવશે. પ્રપોઝ કરવાનો છે. ડેડી મામ્મીને હું રાત્રે ફોન કરીને બોલાવી લઈશ. અને ગ્રાન્ડમા આ તમારા સુપુત્ર મીન્સ મારા પરમ પૂજ્ય પિતાશ્રી, તમારા કરતાંયે જુનવાણી છે. પ્લીઝ એને જરા સમજાવી  પટાવી સંભાળી લેજોને!”

પણ આ કાળો, ઊંચો અને કદરૂપો તો આજે આવી પહોંચ્યો! રંજનબા વિચારતા હતા. અકળાતા હતા. આજે જ જો આ કાળીયા સાથે ઊર્વિ નાસી જશે તો એના બાપને હું શું જવાબ આપીશ!

રોજરે બે હાથ જોડી ‘નમસ્ટે’ કહ્યું.

રંજનબાએ નમસ્ટેનો પ્રત્યુત્તર નમસ્તેથી આપ્યો. એ કિચનમા ચાલ્યા ગયા.

ઊર્વિ તૈયાર થઈ બહાર આવી.

ફાટેલું જીન કે જે તેણે એંસી ડોલરમા ગઈ કાલે જ ખરીદ્યું હતું.  અને ઉભરાતા યૌવન પર, “ટ્રાય મી “  લખેલું  કાબર ચિતર્યું ટીશર્ટ  પહેર્યું હતું.

રંજનબાએ ઊર્વિને કિચનમા બોલાવીને ધીમે અવાજે પૂછ્યું.  “આ તારો બોય ફ્રેન્ડ છે? તું આની જ વાત કરતી હતી?”

ઊર્વિ હસી. “કેમ ગ્રાન્ડમા! જમાઈ તરીકે ચાલે એવો છેને?  ડાર્ક, ટોલ એન્ડ હેન્ડ્સમ.”

“સીધી વાત કર, આ તારો બોયફ્રેન્ડ છે?”  રંજનબાની ધિરજ ખૂટતી હતી.

“ગ્રાન્ડમા લેટ મી આસ્ક હીમ.” ઊર્વિ થંડે કલેજે વ્હાલી ગ્રાન્ડમાને સતાવતી હતી. રંજનબાએ અકળાઈને ઊર્વિના ગાલ પર મોટો ચિમટો ખણ્યો. સીધી વાત કરવી છે કે હું જાતે કાળીયાને ઘક્કો મારી બહાર કાઢું?”

“ઓઈ મા…મારો ગાલ છોડો. આજે તો તમે મને બે વાર મારી નાંખી. હું કહું છું.”

“એ બોય છે અને ફ્રેન્ડ પણ છે.  પણ મારો બોયફ્રેન્ડ નથી.  મારો પ્રોડ્યુસર છે. મારો બોસ છે. પરણેલો છે ને ચાર છોકરાનો બાપ છે. સરસ ધોળીને પરણેલો છે. હવે શાંતિને?”

“હાસ. મારોતો જીવ ઊચો ચઢી ગયો તો.   ઉકાળો બનાઉ?”  રંજનબા બ્લેક કૉફીને ઉકાળો કહેતા.

ઊર્વિએ કહ્યું ” તો હો જાય “

રોજર અને ઊર્વિએ બ્લેક કૉફી અને ડોનટને ન્યાય આપ્યો. રંજનબાએ એકલા દૂધમા ચાર ચમચી ખાંડવાળી કૉફી લીધી.

“આજે મારી કાર સર્વિસમા આપી છે એટલે રોજરની રાઈડ લીધી છે. આવતા મોડું થાય તો ચિંતા ના કરશો. હું ફોન કરીશ. કાલને માટે ડેડી મમ્મીને પણ ફોન હું જ કરીશ.

ઊર્વિ રાબેતા મુજબ કિચનમા રાખેલા દેવસ્થાનમાં પ્રણામ કરી, ગ્રાન્ડમાને હગ અને કીસ કરી, રોજર સાથે નીકળી પડી. ગ્રાન્ડ્માએ લોબીમાંથી નીચે જોયું તો રોજરની સ્પોર્ટ કન્વરટેબલ ઊર્વિને લઈને  જાણે ઉડતી હતી.

ઊર્વિના પિતા અને રંજનબાના પુત્ર વિરલ દેસાઈ હાર્ટફોર્ડમા ડેન્ટિસ્ટ છે. જુનવાણી રંજનબા પૌત્રી સાથે રહીને ઉદારમત વાળા થતા ગયા. ડૉ.વિરલ દેસાઈમાં આધેડ વયે દેસાઈગીરી જાગૃત થતી ગઈ. ઊર્વિના મમ્મી સુરુચિ હાઈસ્કુલમા ટિચર છે. વિધવા રંજનબા મનના મીઠા અને મોંના આકરા જાજરમાન દેસણ છે. ઊર્વિને જ્યારે પ્રિન્સ્ટોનમા એડમિસન મળ્યું ત્યારે સુરુચિ વહુએ  સાપ મરે અને લાકડી ભાંગે નહીં એવો રસ્તો કાઢ્યો.

“બા આપણે ઊર્વિને ડોર્મમાં રાખવાને બદલે કોલેજ પાસે બે બેડરૂમનો એપાર્ટમેન્ટ રાખીયે અને બા તમે ત્યાં રહી એમા પર નજર રાખો તો કેમ?  મગને પગ આવવા માંડ્યા છે. આડું અવળું કરશે તો અનાવલામા ઠેકાણું પાડવું અઘરું પડશે”

સુરુચિમમ્મીની વાત કંઈ ખોટી પણ ન્હોતી. ઊર્વિ એટલે બિંદાસ્ત છોકરી. રસ્તે ચાલતા સાથે દોસ્તી કરે. એ છોકરાઓને રમાડે કે છોકરાઓ એને રમાડે એ કળવું મુશ્કેલ. અકળાયા વગર વડિલોની કોન્ઝરવેટિવ સલાહોને રમુજમા હસતા હસતા ઉડાવી દે. ઊર્વિ અને ગ્રાન્ડમાના વિચારો ઉત્તર દક્ષિણ અને હાર્દિક કેમેસ્ટ્રી એક સરખી. બન્નેને પ્રિન્સ્ટોનના એપાર્ટમેન્ટમાં ફાવી ગયું.

ઊર્વિ ગ્રેજ્યુએટ થયા પછી ટીવી એન્કર બની ગઈ. ભલભલાના ઈન્ટરવ્યુ લેતી થઈ ગઈ. બીજાની વાત કઢાવે પણ પોતાની વાત મોમાંથી કાઢે નહીં.

એક વારતો ઊર્વિએ પૂછ્યું હતું ” ગ્રાન્ડમા તમે મેરેજ પહેલા ગ્રાન્ડપા કે બીજા કોઈ સાથે સેક્સ માણેલોકે?”

‘હાય…, હાયમાં…. વડિલને આવું તે પૂછાતું હશે. શું કળિયુગ આવ્યો છે? ક્યાં મારી પેઢી અને ક્યાં આ નફ્ફટ છોકરાંઓ.’

એક વાર ગમે તેને પરણીને ઠેકાણે પડે એટલે ગંગા નાહ્યા.

આજે રવીવાર હતો…. ગંગાસ્નાનનો દિવસ આવી પહોંચ્યો હતો.

ડેન્ટિસ્ટ ડૉ.વિરલ દેસાઈ અને સુરુચિબેન અને રંજનબા; ઊર્વિ પર ધૂંધવાતા બેસી રહ્યાતા. દિકરી ત્રેવીસ વર્ષની હતી. આતો અમેરિકા. સ્વત્ંત્રતા સ્વછ્ંદતા બની નાચતી હતી. દિકરીએ એની દેસાઈગીરી પર કાદવ ઉછાળ્યો હતો. પણ એક વાર એને જોઈ લેવો હતો. ઊર્વિ એને એરપૉર્ટપર લેવા ગઈ હતી. સુરુચિબેન વિચારતા હતા. જો કોઈ વ્હાઈટ હોયતો ચલાવી લઈશું. હવેતો આપણાંમા પણ  આવા ઘણા કેઇસ બને છે. પણ કોઈ બ્લેક હોયતો?…અરે કોઈ મુસ્લીમ હોયતો?…પચાવવાનુ ખરેખર અઘરું છે…

અને ઊર્વિ એક યુવાન સાથે દાખલ થઈ. તે ડાર્ક ન્હોતો. ઉજળો હતો. ઊંચો, પ્રભાવશાળી અને ખરેખર હેન્ડસમ હતો. એ બ્લેક નહતો પણ કદાચ આરબ હોયતો?

રંજનબાએ આવકાર આપ્યો “વેલકમ યંગમેન”

વિરલભાઈએ ઠંડા અવાજે પૂછ્યું ” વેર ઈઝ યોર પૅરન્ટ્સ?”

“એઓ રેન્ટલ કારમા આવે છે એટલે કદાચ વાર લાગી હશે. હમણાં આવી પહોંચશે.”

અરે, આતો ગુજરાતી બોલે છે! સુરુચિ બેનનો અગ્નિ શાંત થઈ ગયો.,,, હાસ!

ફરી ડોર બેલ…

ઊર્વિએ ડોર ઉઘાડ્યું.

આધેડ કપલ દાખલ થયું.

વિરલભાઈ ઉભા થઈ ગયા. આ કોણ? કોણ સુમન વશી? અલ્પના? તમેતો આફ્રિકા હતાને?

વિરલભાઈ મહેમાનને બાઝી પડ્યા.

“બા આ સુમનને ઓળખ્યો કે નહીં? અમદાવાદ હોસ્ટેલનો મારો રૂમ પાર્ટનર. અને આ અલ્પના અમારી સાથે જ ભણતી હતી. એ મૅડિકલમા ગયો અને હું ડેન્ટીસ્ટ્રીમા ગયો.”

“અરે સુમન આ છોકરો તારો છે?”

“મારા એકલાનો નહિ, મારો અને અલ્પનાનો.”

‘તને છોકરાંઓના લફડાની ખબર હતી?’

“હા મને ખબર હતી. જ્યારે મેં જાણ્યુંકે ઊર્વિ તારી દિકરી છે તો તને જરા સતાવવાનું મન થયું.”

“તો અમારા જમાઈની ઓળખાણ કરાવ.”

“હા આ મારો દિકરો ઉજ્જવલ કોન્ટીનેન્ટલ એરલાઈન્સમા ફર્સ્ટ ઓફિસર છે. મેં અલ્પના સાથે પ્રેમ લગ્ન કર્યા ત્યારે ફાંકામા ને ફાંકામા વાંકડો લેવાનો રહી ગયેલો. ઘણાં વર્ષે તક મળી છે. બોલ આપણા જુના રિવાજ પ્રમાણે કેટલો વાંકડો આપશે?”

“અરે, વાંકડો? તું તો ગળામા પાટિયા ભેરવીને બધાના માંડવામા બરાડા પાડતો હતો કે વાંકડાપ્રથા બંધ કરો. હવે અમેરિકામા વાંકડો માગે છે?”

“હું આપીશ…. લે આ કોરો ચેક…… જેટલા લખવા હોય તે લખ.”

સુમનરાયે ચેકમા એક ડોલર અને પચીસ સેન્ટનો આંકડો પાડ્યો.

“મેડિકલ વેસ્ટ”

       

મેડિકલ વેસ્ટ

                                                                gangrape

MedicalWaste

    શહેરમાં હાહાકાર મચી ગયો. મેડિકલ કોલૅજની એનેટોમિકલ લેબના બેકયાર્ડમા ત્રણ મોટા બોક્ષ પડેલા હતા. બોક્ષની બહાર લોહિયાળ કુચડાથી  લખાયલું હતું “મૅડિકલ વેસ્ટ” વહેલી સવારે સેનિટેશન કામદારે ડમ્પસ્ટર નજીક ગંધાતા બોક્ષ જોયા. એણે એના સુપરવાઈઝરને ફોન કર્યો. સુપરવાઈઈઝરે આવીને જોયું. ફોનકોલની હારમાળા સર્જાઈ. પ્રિન્સિપાલ, પોલિસ, ન્યુઝ મિડિયાથી મેડિકલ કોલેજનું પ્રાંગણ સવારે સાડા પાંચ વાગ્યે ધમધમી ઉઠ્યું.

    બોક્ષમાં મોટી પ્લાસ્ટિક બેગોના પોટલાં હતા. એ પોટલામાં માનવ શરીરના અવયવો હતા. બોક્ષની વધેલી જગ્યામાં દુર્ગંધ મારતો કચરો ભરેલો હતો. વર્તમાન પત્રો પ્રસિધ્ધ કરે તે પહેલા રેડિયો, ટીવી અને નેટવર્કમાં નિર્દય અને કાતિલ હત્યાના અર્ધસત્ય અને અનુમાન્સિક સમાચારો વહેતા થયા. કપાયલા ત્રણ માથાઓ અને છ હાથ છ પગ અને લોહી નિગળતા ત્રણ નગ્ન દેહો નીકળ્યા હતા.

    એ કોના શરીરના ભાગો હતા?  કોણ હતા એ નિર્દોષ માનવો જેને પાશવી વરૂઓએ ફાડી ખાધા હોય! બેગમાંથી ત્રણ માથાં નીક્ળ્યા. ઓળખ કરવાનું મુશ્કેલ ન હતું. માત્ર વીસ મિનિટમાં જ માહિતી વહેતી થઈ. મૃતકો કોણ હતા એ વાત બહાર આવી.  એ કપાયલા શરીરના ટુકડાઓ એ જ મેડિકલ કોલેજના ત્રીજા વર્ષના વિદ્યાર્થીઓના હતા. એક માથું હતું રાજ્યકક્ષાના પ્રધાન રાજેન્દ્ર તિવારીના પુત્ર મુકુન્દ તિવારીનું. બીજું હતું ઈન્કમટેક્ષ કમિશ્નર શરદ કુંબલેના પુત્ર મનોજ કુંબલેનું અને ત્રીજું માથું દાનાચંદ ઝવેરીના પુત્ર નયન ઝવેરીનું હતું.

    ત્રણે, ધનવાન અને વગદાર માંબાપના સંતાનો હતા. અભ્યાસમાં તેજસ્વી નહીં છતાં કોઈક ન સમજાય એવી રીતે પાસ થતા અને મેડિકલના ત્રીજા વર્ષ સૂધી પહોંચેલા વિદ્યાર્થીઓ હતા. શું પૈસા માટે અરેરાટી જન્માવે એવી હત્યા થઈ હતી? કોલેજના એનેટોમી ડિપાર્ટમેન્ટ માટે આ કંઈ સ્વૈછિક દેહદાન ન હતું. કરપીણ હત્યા હતી. શ્રીમંત માંબાપના  વછેરાઓ વધેરાઈ ગયા હતા. મિડિયા માટે ટીઆરપી વધારવાનો ખજાનો ખૂલ્યો હતો. અનેક એજન્સીઓ સંશોધનમાં લાગી ગઈ હતી. વધુ માહિતી બહાર આવી. પોસ્ટ મોર્ટમ કર્યા સિવાય પણ સમજાય એવી વાત હતી. બધા અંગો વ્યવસ્થીત રીતે લાકડા કાપવાની સર્ક્યુલર સૉ થી કપાયલા હતા. આંખોમાં ઢગલા બંધ મરચાની ભૂકી હતી.  ઠંડે કલેજે, નિર્દયતાથી કરાયલી હત્યા હતી.

    એક નહીં ત્રણ ખૂન થયા હતા.

    ઈન્ટરનેટ પર વાત વહેતી થઈ. ત્રણેનું અપહરણ થયું હતું. કરોડોની માંગણી થઈ હતી અને ડેડ લાઈન ન સચવાતા ત્રણે યુવાનોને ક્રુરતાપૂર્વક રહેંસી નંખાયા હતા.

    એ સમાચારને તરત જ રદિયો અપાયો. કોઈ પણ માં બાપને અપહરણના સમાચાર મળ્યા ન હતા. ત્રણે યુવાનો હૉસ્ટેલમાં રહેતા હતા. પૈસાની કોઈ માંગણી થઈ ન હતી. પોલિસમાં કોઈ ફરિયાદ નોંધાયલી ન હતી.

    મુકુંદનો બાપ રાજેદ્ર તિવારી કાંઈ દૂધે ધોયલો સંનિષ્ટ ભણેલો ગણેલો રાજકીય નેતા ન હતો. સફેદ ડગલા વાળો ગુંડો હતો. એના અનેક દુશ્મનો હતા. છતાં દરેક ચૂંટણીમાં ચૂંટાઈ આવતો હતો. એક સમયે ચાલીની લોબીમાં સૂવા વાળો કરોડોમાં આળોટતો હતો.

    મનોજના પિતા ઈન્કમટેક્ષ કમિશ્નર, શરદ કુંબલે ને ધનિકોની સાથે ખૂબ સાથ ગાંઠ હતી. નેતા અને અભિનેતાઓના મદદગાર હતા. કેટલીક અભિનેત્રીઓને થોડા સહકાર બદલ ટેક્ષમાં મોટી રાહત કરી આપી હતી. એને સહકાર ન આપનાર નેતા અભિનેતા અને અમીરોના ઘર બંગલા આઈ ટી રૅડમાં છિન્નભીન્ન થઈ જતા. એના પણ ઘણા દુશ્મનો હતા.

    નયન ઝવેરીનો બાપ દાનાચંદ સાત પેઢીનો શ્રીમંત હતો. દાન ધરમ પણ કરતો. મોટા મોટા બિલ બૉર્ડ અને ફેશન મેગેઝિનમાં એની જાહેરાતો આવતી. એના કોઈ દુશ્મનો હોય એવું માનવા કોઈ કારણ ન હતું. હા, એને માટે કહેવાતું કે કે મોડૅલોને એ ફોટા વિડિયા સમયે સાચા અલંકારો પહેરાવતો અને સાચા વસ્ત્રો ઉતારતો. દાનાચંદ એને માત્ર પરસ્પરની ધંધાકીય લેવડ-દેવડ જ માનતો.

    ઈન્ટર્નેટ સમાચારની મોટાભાગની વાતો અને કોમેન્ટસ જ એક સમાચાર બની જતા. લોકમતાનુસાર યુ  વાનોના માંબાપ માટે ખાસ સહાનુભૂતી ન હતી, પણ નિર્દોષ ભાવી ડોક્ટરોની કરપીણ હત્યાનું કારણ જાણવાની ઇન્તેજારી હતી. પોલિસ, પ્રાઈવેટ અને ગવર્નમેન્ટ ડિટેક્ટીવ, સંશોધન પત્રકારો પોતપોતાની આગવી રીતે શોધખોળમાં લાગી ગયા.

    પણ વિસ્મયજનક રીતે માત્ર દસ દિવસમાં જ એ વિષયની વાતો અને બુલેટિનો શાંત અને શીથીલ થઈ ગ    યા.  વાતો પર ટોપલા ઢંકાઈ ગયા. ઝડપથી બનતા અનેક બનાવો ને કવર કરવા મિડિયાએ પણ પોતાની દિશા બદલી. લોકરૂચી હંમેશા માધ્યમોની નૌકાઓમાં સફર કરે છે. સુકાની પવન પ્રમાણે સુકાન બદલે છે. સરકારી તંત્ર મંદ ગતીથી તપાસ કરતું અને ખૂબ ઝડપથી મળેલી માહિતી ફાઈલોમાં સરકાવી દેતું.

    સન્સનાટીવાળું સત્ય તો બહાર આવ્યું જ નહીં.

    ત્રણે દેહના ટૂકડાઓમાંથી ગુપ્તાંગો નાબુદ કરાયા હતા. ગુપ્તાંગો બોક્ષમાં ન હતા. લોકોને એ પણ ખબર પડી ન હતી કે સાત દિવસ પછી ત્રણે માંબાપના ઘરના દરવાજા પાસે સરસ ગિફ્ટ બોક્ષમાં કશી જ નોંધ વગર તેમના સુપુત્રનું ગુપ્તાંગ મોકલાયું હતું. નોંધની જરૂર જ ન હતી.

    ત્રણે કપાયલા મસ્તકોમાં બબ્બે બુલેટ ધરબાઈ ગઈ હતી. ધીમે ધીમે સ્પષ્ટ થતું ગયું કે મરનાર યુવાનો નિર્દોષ સસલાઓ ન હતા.  બળાત્કારીઓ હોવા જોઈએ. કદાચ ગેંગ રૅપિસ્ટો હોવા જોઈએ. કદાચ આ છોકરાઓ કોઈ બળાત્કારની ઘટનામાં સંડોવાયલા હોય અને કોઈકે એની શિક્ષા તરીકે એમની હત્યા કરી હોય. એક નહીં  ત્રણ યુવાનો મર્યા હતા. સામાન્ય બુધ્ધિનાને પણ સમજાય એવી વાત.  એ કદાચ ગેંગ રેપનો કિસ્સો પણ હોય. સામાન્ય હત્યામાં ગુપ્તાંગ કાપવાનો કોઈ હેતુ નહીં હોય. બસ એ નક્કી થઈ ગયું કે આ ત્રણે યુવાનો બળાત્કારીઓ હતા. પણ કોના પર બળાત્કાર થયો હતો? એક વ્યક્તિ તો ત્રણ નો સામનો કરી એમને મારીને લાશના ટૂકડા કરી કોલૅજ સૂધી પહોંચાડે એ શક્ય ન હતું. કોના પર બળાત્કાર થયો હતો?

     મૃતકોના પિતાઓને એમની પ્રતિષ્ઠાનો સવાલ હતો. પુત્રો સાથે પોતાના કચરાનું પણ જાહેરમાં પૃથ્થકરણ થાય તે ઈચ્છતા ન હતા.  માતાઓએ એ વેદના બંધ બારણે સહી લીધી. લોહીના આંસુ પી લીધા.  જિવીત હોત તો પણ વહેલા મોડા બદનામી, વ્યથા સહિત દોરડે તો લટકવાનું જ હતું. સૌએ મૌન પાળ્યું.

    મિડિયાને બીજા વિષયો મળ્યા. વાત જૂની થઈ ગઈ. ઢંકાઈ ગઈ. માત્ર જ્યોતિ મુકરજી, સ્થાનિક પત્રની  રિપોરટર એ કેસની પાછળ લાગી રહી.

    એ વાતને એક વર્ષ વીતી ગયું.

                                                        *************

    ફાર્મ હાઉસના પાછળની ઓસરીમાં નાના ગોળ ટેબલની ફરતે નેતરની ચાર ખૂરશી પર ત્રણ છોકરીઓ અને સાથે જ્યોતિ મુકરજી બેઠી હતી.  માર્ગી, મેઘના અને જુબેદા.

    માર્ગીની આંખો બંધ હતી. ડોકી ખૂરસી પર ટેકવાયલી હતી. એ બોલતી હતી. રિપોર્ટર જ્યોતિ મુકરજી ધ્યાનથી સાંભળતી હતી.

“એ ફ્રેટર્નિટી મિટીંગ પછીની રાત હતી. અમે  દસ છોકરીઓ જ. મજાક મશ્કરીમાં અમે એક બીજાની બ્રેસ્ટ એક્ઝામ શરુ કરી. બ્રેસ્ટ કેન્સરનો વિષય હતો. અમે બધી હૉસ્ટેલમાં રહેતી મેડિકલ સ્ટુડન્ટ. નગ્ન શરીર અમારે માટે ઉત્તેજનાનો વિષય ન હતો. ગંભીર ચર્ચાઓ પણ થતી ગઈ. પ્રભુએ મને સારી સખ્ત તંદુરસ્તી બક્ષી છે. બહેનપણીની નિર્દોષ કોમેન્ટ અને છેડછાડ મજાક મશ્કરી જ હતી. તે સમયે  અમને ખબર નહતી કે તિવારી કોઈક રીતે ગર્લ્સ હૉસ્ટેલમાં ભરાયો હતો અને રૂમમાં થતી અમારી વાતો બારણા બહાર ઉભો રહી સાંભળતો હતો.  મેડિકલ સ્ટુડન્ટને એક બીજાની રૂમમાં જવા આવવા પર કોઈ પ્રતિબંધ ન્હોતો. છોકરા છોકરીઓ ઘણી વખત સાથે પ્રોજેક્ટ માટે એકમેકની રૂમ પર જતા.”

“કોલેજના મોટાભાગના સ્ટુડન્ટ એકબીજાને ઓળખતા હોય છે. તિવારી અજાણ્યો ન હતો. બીજે દિવસે એણે મને કહ્યું માર્ગી   મને તારી ડો. શીંદેની નોટ્સ મારી રૂમ પર આપી જશે? મારે ક્વિઝમાં પણ તારી હેલ્પ જોઈએ છે.”

“મેં કહ્યું સ્યોર. આ બધું સાહજિક હતું.”

“હું મારી નોટ્સ સાથે તિવારીની રૂમ પર ગઈ. રૂમમાં કુંબલે અને ઝવેરી પણ હતા. કુંબલે એ શરૂઆત કરી. તિવારી કહેતો હતો કે યુ હેવ ધી બેસ્ટ બ્રેસ્ટ ઇન અવર કોલેજ. ઝવેરી કહે જરા અમને તો દર્શન કરી પાવન થવા દે.  હું વધારે સમજું તે પહેલા તો મારા મોં પર ડૂચા મરાઈ ગયા. હું પીંખાતી રહી. રક્તસ્રાવના દિવસો હતા. પ્રતિકાર કરવાથી વધુ શારીરિક નુકસાન થાય એમ હતું. શીથીલ થઈને પડી રહી. પીડા ભોગવી લીધી. એ સમ્મતિમાં ગણાઈ ગઈ.”

“મેં કહ્યું મજા માણી લીધી હોય તો પ્લીઝ મને કોઈક મારી રૂમ પર મૂકી જાવ. તિવારી મને રૂમ પર મૂકી ગયો. જતાં જતાં કહ્યું. માર્ગી  આઈ એમ સોરી.”

“મારી રૂમ પાર્ટનર,  ઝૂબેદા મારી હાલત જોઈ છળી ઉઠી.”

માર્ગી  અટકી. થમ્સ અપનો ઘૂંટડો ભર્યો.  કપાળ પર પરસેવો વળતો હતો. વર્ષ પહેલાનો બનાવ અત્યારે અનુભવાતો હોય એમ માર્ગી હાંફતી હતી.

ઝૂબેદાએ વાત શરૂ કરી. “માર્ગીએ શું બન્યું હતું તે મને કહ્યું.”

“મેં સામે રહેતી અમારી કોમન ફ્રેન્ડ મેઘનાને બોલાવી. મેં કહ્યું આપણે પોલિસને બોલાવીએ. મેઘનાએ બરાડો પાડ્યો. નો પોલિસ. વી વીલ હેન્ડલ બાય અવર વે. મેઘના એટલે તેજાબનો વરસાદ. બ્લેક બેલ્ટ ચેમ્પિયન. રક્ત પ્યાસી દુર્ગા. એની મોટી બહેન વૃન્દા પણ ડૉક્ટર. એનું ક્લિનિક દસ માઈલ દૂર. લેસ્ટ ગો ટુ. દીદીઝ ક્લિનિક.”

“અમે રિક્ષામાં દીદીને ત્યાં પહોંચ્યા. માળ પર રહેવાનું. નીચે ક્લિનિક. દીદીએ પણ કહ્યું આપણે પોલિસને બોલાવીએ. કાયદેસર કામ કરીયે. હું અહીં ના પોલિસ સબ ઈન્સપેક્ટર મી. ભાર્ગવને ઓળખું છું.”

“મેઘનાએ ટેબલ પર મુક્કી નો ઘા કર્યો. ” દીદી, હૅલ વીથ યોર લૉ એન્ડ પોલિસ ઓફિસર. ફર્સ્ટ ટ્રીટ હર.  ઈટ્સ અવર ક્લાસ ફોર ધ ડે. બાકીનું હું મારી જાતે સંભાળીશ. દીદી, રમામાસીની વાત ભૂલી ગઈ?  જો યાદ ન હોય તો ફરીથી યાદ કરાઉં.”

‘વાત એમ હતી કે એકવાર માસાના ચાર મિત્રો એને ઘેર ભેગા થયા હતા. ખાણી પીણી પછી રમામાસી સાથે માસાના મિત્રોએ શારીરિક અટકચાળા શરુ કર્યા. ગરીબની વહુ સૌની ભાભી. વાત આગળ વધી. શારીરિક રીતે નબળા માસા કશું જ કરી શક્યા નહીં. નરાધમો માસીને ચૂંથીને ચાલ્યા ગયા. માસા, માસી ને લઈને પોલિસ ચોકી પર ગયા. પેલા ચારે પોલિસ ચોકી પર ઈન્સ્પેકટર સાથે નાસ્તા ઉડાવતા હતા. પોલિસે, મને જરા જોવા દો કહીને માસીના અંગો પર હાથ ફેરવવા માંડ્યાં. ફરિયાદ ન લેવાઈ. માસીને ‘બજારુ ઓરત’ ગણી કાઢી. બીજે દિવસે માસી માસાએ ચિઠ્ઠી લખીને આત્મહત્યા કરી લીધી. દીદી, મારે માર્ગીને માસીના  માર્ગે નથી ઢકેલવી.’

“મેઘનાની આંખોમાંથી લાવા નીકળતો હતો. મેઘના ક્રોધી છે એ તો અમે સૌ જાણતા હતા પણ આવું રૌદ્ર સ્વરૂપ તે દિવસે જ જોયું.”

ઝૂબેદા વાત કરતા અટકી.

“યસ, ઝૂબેદા ઇઝ રાઈટ.આઈ વોઝ એન્ગ્રી.”

મેઘનાએ વાત શરૂ કરી.  “દીદીએ માર્ગીને ક્લીન કરીને જરૂરી ટ્રીટમેન્ટ આપી. માર્ગીને બે દિવસ બેડ રેસ્ટ આપ્યો. મેં પ્લાન ઘડી કાઢ્યો. માર્ગીને સમજાવી દીધું કે જાણે કશું જ બન્યું નથી એજ રીતે ક્લાસ ભરવાના. એ ત્રણે નાલાયકો સાથે પણ રાબેતા મુજબનું જ વર્તન રાખવાનું.

મેં લખુદાદાનો સંપર્ક સાધ્યો. લખુદાદા એટલે પાંસઠ વર્ષના મારા માસાના કાકા. એમને પોતાનું સંતાન નહીં. મારા માસાને એમણે જ ઉછેરેલા. માસા-માસીની આત્મહત્યા પછી ચાર મહિનામાં જ માસીના બળાત્કારીઓ ગામમાંથી વારા ફરતી અદૃષ્ય થઈ ગયેલા. લખુદાદા આ જ ફાર્મ હાઉસની રખેવાળી કરે. આખું મોટું ઝાડ ખભા પર નાંખીને ચાર માઈલ ચાલે એવી કસરતી કાયા. વાત સાંભળી એમનો ક્રોધાગ્નિ ભડક્યો. એમની સલાહ મુજબ એ ત્રણેને આ ફાર્મમાં લઈ આવવાની યોજના ઘડી.”

“માર્ગી પ્લાન મુજબ તેં શું કર્યું તે જ્યોતી બહેન ને કહે.”

માર્ગીએ વાતનું અનુસંધાન સાધ્યું.

“તિવારી એકલો કાફેટરીયામાં બેઠો હતો. હું તેની પાસે બેસી ગઈ. એનો હાથ હાથ મારા હાથમાં લીધો. માય ફ્રેન્ડ તે દિવસે તેં ખોટું કર્યું. જો તમે ત્રણને બદલે તું એકલો જ હોત તો મેં પૂરતી મજા માણી હોત. વી આર એડલ્ટસ્. ફનમાં ફોર્સ ન હોવો જોઈએ. જો બીજી વાર ઈચ્છા હોય તો મારી રૂમપાર્ટનર ઝૂબેદા અને બીજી એક ફ્રેન્ડને પણ કહીશ. આનંદથી મોકળા મને રિપ્રોડક્ટિવ એનેટોમી તાજી કરી લઈશું. ઝવેરી અને કુંબલેને લેતો આવજે. જસ્ટ સીક્સ ઓફ અસ. ફોન કરી જો. જો એ બન્ને તૈયાર હોય તો, હો જાય પાર્ટી ટુ નાઈટ. તમને ફાવે તે ડ્રિંક્સ લેતા આવજો. અમે ત્રણ બસ સ્ટેન્ડ પર ઉભા રહીશું. તારા ફાધરની ટીંટેડ ગ્લાસવાળી વાન લઈ આવજે. જો આજે તમને ફાવે એવું ન હોય તો બીજા ફ્રેન્ડ્સ ને ઈનવાઈટ કરીશું.”

“અને અમારી યોજના મુજબ અમારું ધારેલું થઈ ગયું.”

“અમે છ જણા વાનમાં આ ફાર્મહાઉસમાં આવ્યા. પહેલા ખાધું પીધું. સૌએ અંડરવેર સિવાયના વસ્ત્રો ઉતાર્યા. કિમતી લીકર પીવાયું. એકબીજાના દેહ પર લીકર ઢોળ્યું. કુતરાઓએ અમારા શરીર ચાટ્યા. અમે ચાટવા દીધા. લાઈટ ધીમે ધીમે ડિમ થતી ગઈ. એક સાથે ત્રણ ખૂલ્લી બોટલમાં ભરી રાખેલા પ્રવાહીથી અમે ત્રણેની આંખો છલકાવી દીધી. એમાં એસીડમાં આથેલી મરચાની પેસ્ટ હતી. વધુ તડફડિયા થાય તે પહેલા રિવોલ્વરની  બબ્બે બુલેટ એમની ખોપરીમાં જડાઈ ગઈ. જ્યોતિ બહેન તમારે એ જાણવાની જરૂર નથી કે કોણે કોને માર્યો.”

“ત્રણેના ગુપ્તાંગોની સર્જરીનું લેશન જાતે જ લઈ લીધું. બાકીનું કામ લખુદાદા અને એના મિત્ર અભેસિંગે પતાવ્યું.”

“જરા પેલા ઝાડ નીચે નજર નાંખો. લખુદાદા ખાટલા પર બેઠા મેઠા ગીતા વાંચે છે.”

મેઘનાએ દાદાને બુમ પાડી. “દાદાજીઈઈઈ જરા અહીં આવોને આ જ્યોતિબેન ને થોડી વાતો જાણવી છે.”

લખુદાદા આવ્યા. મેઘનાએ જ્યોતિબેનની ઓળખાણ કરાવી. આ જ્યોતિબેન રિપોર્ટર છે. આપણી વાત જાહેર ન કરવાની શરતે નવલકથા લખવા માટે વાત જાણવા માંગે છે. નવલકથાને બહાને અમારા નામ ઓળખ સાથેની વાત એના છાપામાં ન લખે એવી શરત થઈ ગઈ છે. પેલા ત્રણ કુતરાઓની સ્મશાન યાત્રા બાબતની વિગત આપો ને!”

દાદાએ સીધો સવાલ કર્યો. “જ્યોતિ દીકરી તારે કંઈ છૈયા છોકરાં છે ખરા?”

“હા મુરબ્બી, એક પંદર વર્ષની દીકરી છે. હું લેખિકા છું અને રિપોર્ટર તરીકે નોકરી કરું છું.”

“ભલે. આ ડોસાની એક વિનંતી સાંભળી લે. તારું કોઈ પણ કામ કે લખાણ આ મારી દીકરીઓને નુકસાન પહોંચાડનારું ન નિવડવું જોઈએ.  મસાલા જર્નાલિસ્ટનો હું કોઈ જ સગો નથી.” દાદાની વાતમાં વિનંતીનો સૂર ન હતો એમાં કઠોર આજ્ઞા હતી.

દાદાએ કહ્યું. “વાત કંઈ મોટી નથી. શરીર ટુકડા થયા. બોક્ષ ભરાયા. દીકરીઓએ ઓપરેશન કરેલા નાના અવયવો ગિફ્ટ બોક્ષમાં મુકાયા.  અભેસિગે કાળી વાનમાં દીકરીઓને કોલેજ ભેગી કરી. મેડિકલ કચરો મેઘા દીકરીની સલાહ પ્રમાણે કોલેજ પાછળ ઠલવાયો. વાન તિવારીના બંગલાના બારણામાં મુકાઈ ગઈ. અભેસિંગ દેહશુદ્ધિ પ્રાયશ્ચિત માટે જાત્રા કરવા નિકળી ગયો.”

“જો દીકરી જ્યોતિ. અમને હવે કાયદા કે સરકાર પર ભરોસો નથી. જાણવા ખાતર ભલે જાણી લીધું પણ નવલકથા કે રિપોર્ટની વાત મગજમાંથી કાઢી જ નાંખજે. તું પણ જુવાન છે. તારી દીકરી પણ મોટી થાય છે. હું ઈચ્છું છું કે તને અમારા જેવા દાદાની જરૂર ન પડે. પણ કોઈ એવા સંજોગો ઉભા થાય તો લખુ દાદા પાસે આવી જજે.”

જ્યોતિએ શર્ટમાં  સંતાડી રાખેલું પેનરેકોર્ડર લખુદાદાના ચરણોમાં મૂંકી દીઘું.

Published In

“Tiranga” 2013

If you like this story ask your friends to read and response. college going girls. Fight back the way suit best.

Previous Older Entries

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,141 other followers

Please Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,141 other followers