લીલી લીલાઃકૌશિક દીક્ષિતની વાર્તા.

મારા વાચક મિત્રો માટે એક સરસ ડાયસ્પોરા વાર્તા શ્રી કૌશિક દીક્ષિતે મોકલી છે એ આપ સૌને ગમશે જ એની મને ખાત્રી છે. આપના પ્રતિભાવની અપેક્ષા તો મને અને કૌશિકભાઈને રહેવાની જ.

kaushik-dixita

કૌશિક દીક્ષિત

.

.

Dear Pravinbahi,

My story “LILI –LILA” is selected at serial#34 in a story competition in India. It will find a place in the book they will publish containing first 50 entries. 

I would like to share this good news with you, particularly because it is the first story that I wrote about an Indian of my age, falling in love with an American black lady!…It can happen only here!!!!! I am attaching that story- which is unusually long according to my standard. It was to comply to the requirements of the competition. 

I hope you would like it.

 .

લીલી લીલા

“હાય યંગ મેન! ગૂડ મોર્નિંગ ! આઈ એમ લીલી. હાઉ આર યુ ટુડે ?”

મોટેલના કોરીડોરમાં, આધેડ વયની પડછંદ આફ્રિકન અમેરિકન સ્ત્રીએ વામનરાવ ને  લગભગ ચમકાવી દીધા. વામનરાવ, લગભગ ડઘાઈ ગયા હોય તેમ હાથેથી જ “ઠીક છું” નો ઈશારો કરી, પોતાના રોજના રસ્તે મોર્નિંગ વોક લેવા જતા  રહ્યા.

“ આ કાળી ને  અહી  મોટેલમાં પહેલીવાર જોઈ!” તેમનાથી તેના વિષે વિચાર તો થઇ જ ગયો.કેવી ઉંચી અને પહોળી છે! બાપ રે! ભૈ શા’બ આ બધીયો ખાતી શું  હશે?” મલકાતા મોં એ વામનરાવે તેને મન સામે લાવી ને તેની સામે  એકી ટસે જોયા કર્યું.

“ હા, પણ  છે  ઠરેલ બાઈ. ગમે તેવું  પહેરી ને  ફરતી નથી. શોભે  એવું, આપણા દેશી બૈરા પહેરે  તેવું મર્યાદા પૂર્વકનું પહેર્યું ‘તું.” વામનરાવે  તેના  વિષે વિચારવાનું ચાલુ  રાખ્યું. “અને  પાછી, બધી  હબસણો   જેવી દેખાવમાં પણ વરવી  નથી. હા, જો  કે  એને ‘શ્યામ’ તો કહેવાય  જ.” ….કોણ  જાણે   કેમ લીલી ને વિષે ‘કાળી’ શબ્દ વાપરી ને વિચારવું વામનરાવ ને ન ગમ્યું.

વામનરાવ નવે’ક વર્ષ પહેલા અમેરિકા આવ્યા હતા. તેમના મોટા બહેન વિમળા બહેને તેમની  ઈમિગ્રેશનની ફાઈલ મૂકી હતી. વિમળા બેન અને અતુલભાઈનો મોટેલનો સારો બીઝનેસ હતો. વામનરાવ, તેમના પત્ની લીલાબહેન હતાં ત્યાં સુધી મોટેલમાં કામ કરતા. રૂમો કરવી, લોન્ડ્રી કરવી, નાના-મોટા મેન્ટેનન્સના કામ ઉપર દેખરેખ રાખવી, મોટેલનો પત્ર વ્યવહાર સાચવવો, બેન્કની કામગીરી  કરવી વિગેર  કામો તે ઉત્સાહ થી કરતા. વિમળાબેન ને પોતાના નાના ભાઈ વામન માટે ખુબ વહાલ. એટલે રહેવા માટે મોટેલમાં બે બેડરૂમનું એકોમોડેશન વામનરાવને આપ્યું હતું અને કામના  પ્રમાણમાં ઉંચો પગાર  પણ આપતા. જીવન સરળતાથી વહી  શકે  તેમ હતું. પણ, સરળતાથી વહેતું ન હતું.

લીલાબહેન “પડોશ” ઝંખતાં. પોળમાં ઘરને ઓટલે બેસી લીલવા ફોલતાં કે મેથીની ભાજી ચૂંટતા- ચૂંટતા “ગોસીપ-ગેંગ” જામતી તેને ઝંખતાં. રામાયણ સપ્તાહ અને ભાગવત સપ્તાહમાં જે ધૂનો ગવાતી તે ઝંખતાં. પણ અમેરિકા એ ક્યાંથી આપી  શકે? એકલતાના સાપની ભીંસ વધતી જતી  હતી. જો કે, વામનરાવ  નિર્લેપ-ભાવે જીવી  શકતા. લીલા એકલી પડી  જાય છે- તેનો વસવસો તેમને  જરૂર થતો. તેથી, ઘણી વાર  જ્યારે અમદાવાદમાં ખીજડાની પોળ માં જામતી ઓટલા પરિષદની વાતોનું “રી-પ્લે” લીલા બહેન, વામનરાવને કરતા ત્યારે વામનરાવ  જાણે પહેલી વખત સાંભળતા  હોય તેમ, રસથી સાંભળવાનો ડોળ કરતા. એ વાત કરતા કરતા લીલાબહેન વિના કારણ  હસ્યા કરતાં , અને  હસી  હસીને લાલ રતુંમ્બડા થતા લીલા બહેનના ગૌર ગાલ જોવાનું અને ચૂમવાનું, આધેડ ઉંમરે પણ વામનરાવ ને  ગમતું.

વામનરાવ ને ચોક્કસ ખાતરી હતી કે લીલા હોત તો આજે  મારી  સાથે આજે  આ એપાર્ટમેંટમાં, મારી  બાજુમાં  બેઠી બેઠી હસતી જ હોત. વામનરાવના  ભત્રીજાના લગ્નમાં બધા  ભારત ગયા  હતા ત્યારે, નાનકડા ગામમાં હાર્ટ- એટેક આવ્યો, અને તાત્કાલિક સારવારને અભાવે લીલાબહેન ન રહ્યાં. આજે  એ  વાતને  ત્રણ વર્ષ  વીતી ગયા. વામનરાવ ક્રિયા-કર્મ નિપટાવીને પાછા અમેરિકા તો આવી  ગયા. પણ મોટેલના રોજીંદા  કામમાં  ફરીથી જીવ  પરોવી ન શક્યા. વિમળાબેન કે  અતુલભાઈ કોઈ કામ ચીંધી જાય તો તે  કરી લેતા. પણ  બાકી, એ  પોતાને  ફાળવાએલા એપાર્ટમેન્ટમાં એકલતા નો બોજ સહી બેવડ વળતા જતા.

“ આ આવતે વર્ષે ગ્રીનકાર્ડ રીન્યુ કરાવવાનું  થાય છે,  તે કરાવવાની ઈચ્છા નથી. આ દેશમાં લીલા  હતી  ત્યારે તો થોડું ય ગમતું, પણ  હવે  ગોઠતું નથી.” આવું તેમણે વિમળાબેન ને પણ જણાવી  દીધું હતું. વિમળાબેને કહ્યું  હતું, “ વામન, પાછો  જજે. જરૂર  જજે. પણ તારું  ગ્રીનકાર્ડ  છે  ત્યાં સુધી તો રહે!” મોટીબહેન કશું પણ કહે તે માની જ લેવાની ટેવ વામનરાવને નાનપણથી જ પડેલી, તે મોટી ઉંમરે ય ચાલુ રહેલી. લીલા બહેન ને ન ગમતું તેમનું આટલું આજ્ઞાંકિત થવું. પણ પોતાનો અણગમો તે ક્યારેય જીભ ઉપર ન લાવતાં. કદાચ  તેમના સુ-દીર્ઘ લગ્ન જીવનનું તે જ તો રહસ્ય હતું.

લીલા….લીલા…લીલા…આજે વામનરાવ અસહ્ય ખાલીપો અનુભવતા હતા. તસવીરોનો આલ્બમ ખાલીપાનો અહેસાસ વધારે  કે  ઘટાડે? ૨૬ મે ૧૯૭૪થી શરુ  થઈ હતી, લીલા સાથેની લગ્ન જીવન યાત્રા. પાનેતરમાં  લીલા, મહેંદી મુકેલી હથેળી બતાવતી લીલા, ચોરીમાં સપ્તપદી વખતે ઝીણું ઝીણું કઈ ગાતી  લીલા, આબુ ખાતે ગયા  ત્યારે ગુલાબી રંગના જરી કામ વાળા  પંજાબી ડ્રેસમાં લીલા, આ લાલ ઘોડો તેને પાડી જ નાખત, હા, પણ એ  જમાનામાં લીલા જીન્સ પહેરી ને બેઠી હતી”…લીલાના વિચારો ધોધમાર વરસી રહ્યાં. આલ્બમના પાને પાને વેરાએલી ક્ષણો, દિવસો, ઘટનાઓ અને પ્રસંગો વામનરાવ મમળાવતા ગયા. આલ્બમના પાને આંસુ પાડવા મંડ્યા  છેક ત્યારે તેમણે આલ્બમ બંધ કર્યો. સોફા ઉપર આંખો  મીંચીને પડ્યા રહેવાનો પ્રયત્ન કર્યો. તેમણે અનુભવ્યું કે આંખ મીચવાને અને અશ્રુ-પ્રવાહ બંધ થવાને કોઈ સબંધ નથી. આથી, ફરીથી ૧૯૮૦નો, પ્રહરના જન્મ વખતનો આલ્બમ ખોલીને, લીલાબહેનને વર્તમાનમાં લાવવાનો પ્રયત્ન તેમણે  કર્યો. પહેલી પ્રસુતિ પછી માં બન્યાના સંતોષથી ઝળકી ઉઠેલા લીલાના ગૌર ચહેરાને  તેમણે જોયા  જ કર્યો.

ત્યાં જ દરવાજે ટકોરા પડ્યા.

“ આ જે મોટીબહેન અને બનેવી તો ફીલી ગયા છે, તો અટાણે કોણ હશે?” વામનરાવે વિચારમાં ને વિચારમાં બારણું ખોલ્યું.

“ અરે! આ તો સવાર વાળી પેલી,… શું નામ!..” નામ યાદ  આવે  નહિ! વામનરાવ શું કહેવું કે કરવું તેની અવઢવમાં પડ્યા.

“ હેલો યંગમેન, સો યુ આર વામન, એમ આઈ રાઈટ? કમલા ટોલ્ડ મી અબાઉટ યુ એન્ડ યોર એક્ટીવીટીઝ યુ નો. આઈ થોટ લેટ  મી સ્પેન્ડ સમ ટાઈમ વિથ યુ, બીકોઝ માય શિફ્ટ ઈઝ ઓવર એન્ડ આઈ નો, યુ આર એન ઇન્ટરેસ્ટીંગ પર્સન.” અને તે દરવાજે થી ધરાર અંદર દાખલ થઇ જ ગઈ.

વામનરાવ કૈક બોલવા માંગતા હતા,પણ લીલીની વાતમાં અલ્પવિરામ આવે જ નહિ! એટલે વામનરાવે ઇશારાથી જ તેને સોફા ઉપર બેસવા કહ્યું. ઘણી વાતો થઇ! લીલીના દાદા-દાદી થી શરુ કરી લીલી એ પોતાની છેલ્લી નોકરીના બોસની છોકરીના લગ્ન વિષે પણ કહ્યું. એક-દોઢ કલાક ચાલેલી મુલાકાતને અંતે વામનરાવ સાર નો સાર એટલો સમજ્યા કે લીલીની વાર્તા તેમને મળતી  જ હતી!

“આ કા..”  “કાળિયા..” શબ્દ વાપરી વામનરાવ  કૈંક વિચારવા  જતા  હતા, પણ લીલીનો ચહેરો  આંખ  સામે  આવ્યો અને શબ્દો બદલાયા-“ આ આફ્રિકન અમેરિકન લોકોની એક્સેન્ટ સમજતા વાર લાગે! મારા  બેટા શું  ઝડપથી બોલે  છે! રહે તેમની સાત પેઢી થી અમેરિકામાં, પણ પોતાની બોલવાની આફ્રિકન લઢણ છોડતા નથી.” ફરિયાદનો ઉઠેલો સુર વામનરાવે જાતે જ દબાવવી દીધો…..

“ એમ તો આપણે ત્યાં પણ ચરોતરીયાઓ, મહેસાણીયાઓ, સુરતી લાલાઓ અને કાઠીયાવાડીઓ પોતાની એક્સેન્ટ ક્યાં છોડે છે?!” વામનરાવને પોતાને જ પોતાના  માટે આશ્ચર્ય થયું કે  આજે  તેઓ આ પ્રજાની તરફેણમાં કેમ વિચારે  છે!

લીલીનો ધણી ગયા વર્ષે જ કાર  એક્સિડન્ટમાં માર્યો ગયો હતો. લીલીએ તેની વાત કરી ત્યારે વામનરાવે લીલીને બરડે હાથ ફેરવી આશ્વાસન આપવાનો પ્રયત્ન જરૂર કર્યો હતો,  પણ એ એક્સિડન્ટનું તેમને ખાસ દુઃખ થયું ન હતું,  પોતાનો તે  મનોભાવ પણ તેમણે તટસ્થતા પૂર્વક જોયો.

“ યોર વાઈફ?” વામનરાવના ખુલ્લા આલ્બમ ની પહેલી ફ્રેમમાં લીલાની તસવીર ઉપર હાથ મૂકી  લીલી એ પૂછ્યું.

“યસ, શી  ઈઝ લીલા. શી  ડાઈડ થ્રી યર્સ બેક..”  પહેલી વખત લીલાના અવસાનની વાત કરતા વામનરાવ સ્વસ્થ રહ્યા.

વાતોનો બીજો, અને થોડો ટૂંકો દોર મોટી ઉંમરની શારીરિક તકલીફો,  આધેડ જીવનની એકલતા, લાઈફ મસ્ટ ગો ઓન..એ મુદ્દાઓ ઉપર રહ્યો. લીલી જવા ઉભી થઇ, ત્યારે વામનરાવએ કહ્યું, બલકે તેમનાથી કહેવાઈ ગયું-

“કેન આઈ ઓફર યુ સમથીંગ લાઈક સોડા, ફ્રુટ જ્યુસ, ઓર..ઇટ  ઈઝ કસ્ટમરી ઇન અવર કલ્ચર…”

“ નોર્મલી આઈ ડોન્ટ ટેક એનીથિંગ બીટવીન ધ મિલ્સ, બટ ઇફ ઈટ ઈઝ અ મેટર ઓફ કલ્ચર, એનીથિંગ ઈઝ ફાઈન”- એ શબ્દો સાથે લીલી દરવાજે થી પાછી વળી અને સોફા ઉપર ગોઠવાઈ.

“વિલ યુ લાઈક દૂધ પાક?” વામનરાવએ પૂછ્યું.

“ડૂઢ ફાક?” લીલી તરફથી પ્રશ્ન આવવો સ્વાભાવિક હતો.

“દૂધ ઈઝ મિલ્ક એન્ડ પાક મીન્સ કૂકડ“ વામનરાવનું ચાલે તો ભારતીય કુકિંગની ફિલોસોફી હમણા જ શીખવી દે, તેવા ઉત્સાહથી તેમણે લીલીનું જ્ઞાન વધાર્યું. વાડકી અને ચમચી લીલીના હાથમાં મુકાયા, ચારોળી તરતી દેખાય તેવો દૂધપાક લીલીને ભાવ્યો, તેની ખાતરી વામનરાવને થઇ. કારણ કે લીલીએ “ કેન આઈ હેવ સમ મોર?” એમ કહી ને ખાલી વાડકી વામનરાવ સામે ધરી. અને પછી જે ખડખડાટ હસી છે…તદ્દન વિના કારણ. લીલાની માફક જ!

“કાળા, શ્યામ ગાલ પણ બહુ હસવાથી લાલ થાય!” વામનરાવને વિચાર આવ્યો. એ વિચાર પાછળ લીલાને  હસતી જોયા-નો ભાસ વામનરાવને થયો.

“સોરી લેડી, નેક્ષ્ટ ટાઈમ આઈ વિલ મેઇક મોર” વામનરાવ પણ હસી પડ્યા.

“સ્યોર?” લીલીએ પાકું કરવા પૂછ્યું.  અને બંને હસી પડ્યા. ત્રણ વર્ષ અગાઇ મોકળા મને  રડ્યા  પછી  છેક  આજે  વામનરાવ મોકળા મને  હસ્યા!

પછી તો રોજ લીલી અને વામનરાવ બંને, લીલીની શિફ્ટ પૂરી થવાની રાહ જોતાં. લગભગ રોજના  સહવાસે વામનરાવે લીલીની કેટલા ય વાતો જાણી. લીલીને ઘુટણનો અસહ્ય દુખાવો હતો, આંખે ઝામરની શરૂઆત હતી, વજન ઓછું કરવાની તાકીદ તેના ડાયાબીટીસના ડોકટર  તરફથી હતી, શ્વાસની બીમારી  હતી. કોઈ સંતાન ન હતા. “તો  પછી  લીલી આટલી હસમુખ કેવી રીતે રહે છે!”- એ પ્રશ્ન નું જન્મવું વામનરાવના મનમાં  લીલી માટે અહોભાવ કરવા પુરતું હતું. વામનરાવની આયુર્વેદિક દવાઓ વિશેની વિષદ  જાણકારી લીલીના  દરદોમાં  રાહત પહોંચાડવાની ચેલેન્જ લઇ બેઠી.  અને એક દિવસ લીલીને લગભગ ફરમાન કરતા હોય તેમ કહ્યું:

“લીલી, ફ્રોમ નાઉ ઓન, યુ આર કમિંગ હિયર ડેઈલી ઇન યોર લંચ બ્રેક એન્ડ  ડ્રીંક અ ગ્લાસ ફૂલ ઓફ હર્બલ સૂપ ધેટ આઈ વિલ મેઇક ફોર યુ. વિથ ધીસ યુ વિલ રીડ્યુસ વેઇટ એન્ડ યોર બોવેલ ઇસ્યુઝ. એન્ડ લિસન, બીફોર ગોઇંગ હોમ યુ આર કમિંગ હિયર ટુ  ટેક ધીસ પીલ્સ ફ્રોમ મી. ઈટ વિલ ઈઝ યોર જોઈન્ટ પ્રોબ્લેમ્સ” વામનરાવ તેને મહાયોગરાજ ગુગળની ગોળીઓ આપવા માંગતા હતા. આ ઓફર સહજતાથી સ્વીકારશે તેમ વામનરાવ માનતા ન હતા. અમેરિકન લોકો કોઈનું આપેલું સહલાઈથી ખાય પીએ નહિ, અને  દવાઓ? ક્યારે ય નહિ! લીલીનું “ યસ, સ્યોર! વામન !” તેમને આનંદિત કરી ગયું.

હવે રોજ  એકા’દ  વાગે લીલી સૂપ પીવા  અને સાંજે  છ વાગ્યે શિફ્ટ પૂરી થયે ફરીથી આવતી. વામનરાવના રસોડે લીલાએ શીખવેલી વાનગીઓ એક પછી એક બનવા માંડી. લીલીને લાડુ, શીખંડ અને દૂધપાક ભાવ્યો, ખીર નહિ. લીલી પાપડને “ક્રન્ચી બ્રેડ” કહીને ખાય , એટલે રોજ વામનરાવ તેને માટે શેકે. લીલીને હાંડવો ન ભાવ્યો એટલે વામનરાવે, તેમને ખુબ ભાવતો હાંડવો બનાવવાનું બંધ કરી દીધું. જો કોઈ વાનગી લીલી- “કેન આઈ હેવ મોર ?” કહીને માંગે તો વામનરાવ રાજીના  રેડ થઇ જતા.

અને પોતે શીખવાડેલી “રેસીપી” પ્રમાણે લીલીએ લીલવા-બટાકાનું રસા વાળું શાક વામનરાવને રસોડે બનાવ્યું. ત્યારે જમ્યા પછી બંને એક–બીજાને  ક્યારે ભેટી પડ્યાં, અને કેટલો વખત તેની સુધ તેમને ન રહી.

તે રાત્રે લીલીને પાછા જવું ન ગમ્યું.અને વામનરાવ પણ “ બાય લીલી, હેવ અ ગુડ નાઈટ” રોજની જેમ બોલી ન શક્યા. શબ્દો તો બોલાયા પણ ગણગણાટ થઇ ગાળામાં જ અટકી રહ્યાં.

પછીના દિવસે  લીલી તેના રેગ્યુલર મેડીકલ ચેક અપ માટે ગઈ  હતી.  ડોક્ટર સુઝાને તેને કહ્યું હતું-“ વાઉ ! વેરી ગુડ, લીલી! હાઉ કુડ યુ રીડ્યુસ સેવન્ટીન પાઉન્ડસ ઇન જસ્ટ ટૂ મન્થ્સ ?..એન્ડ હાઉ’સ યોર અર્થ્રાઈટીસ? ……” અને પ્રશ્નો તો ઘણા હતા. જવાબ એક જ હતો “ આઈ ડોન્ટ નો! બટ  ઇટ ઈઝ હીસ ગ્રેસ!”

“HIS” શબ્દના અર્થ બંનેના મનમાં જુદા હતા!

ડોક્ટર પાસેથી લીલી સીધી જ વામનરાવ પાસે આવી. બંને સોફા ઉપર પાસ-પાસે બેઠા. ડોકટરના સુખદ આશ્ચર્યના પ્રશ્નોનું રહસ્ય લીલીની બાજુમાં જ બેઠું હતું. લીલીએ બોલ્યા વગર, અપલક નેત્રો વડે વામનરાવને  “થેંક યુ “ કહ્યા  જ કર્યું. અને વામનરાવ લીલીના  શ્યામ રંગના સંમોહનને માણી રહ્યા.

છેવટે  લીલી જવા માટે ઉભી થઇ. પોતાના બંને હાથ વામનરાવના  હાથમાં પરોવ્યા. જમીન તરફ દ્રષ્ટિ રાખી ને સ્હેજ હસ્કી આવાજમાં  બોલી-

“વામન!”

લીલીની  હથેળીઓની ગરમાહટ વામનરાવને ગમી.

“વામન” ફરીથી એ જ રંગીન સંબોધન!

“યસ, ડીયર !” વામનરાવે પહેલી વખત લીલીને “ડીયર” સંબોધી.

“કેન યુ મેઇક મી લીલા?” સ્પષ્ટ, અણીદાર છતાંય ગળચટ્ટો એવો પ્રશ્ન લીલી એ પૂછ્યો.

અણધાર્યા પુછેલા પ્રશ્નનો જવાબ પણ વામનરાવે પોતાના અંદાજમાં, લીલીના હોઠ ઉપર પોતાન હોઠ ચોંડીને આપ્યો.

અને તે રાત્રે લીલી ત્યાં જ રોકાઈ. એકા’દ કલાકમાં તેનું ”લીલા”માં રૂપાંતર થઇ ગયું હતું.

બીજે દિવસે વામનરાવે મોટીબેનને ફોન જોડ્યો. આજે ખબર અંતર કહેવા- પૂછવાને બદલે વામનરાવ સીધા મુદ્દા ઉપર આવી ગયા-

“ મોટીબેન, હું શું કહેતો ‘તો કે,  મે  હવે  વિચાર બદલ્યો છે. અને  આજે ગ્રીનકાર્ડ રીન્યુ કરવાની ઓનલાઈન એપ્લીકેશન કરી દઈશ. તે મ’કુ તમને જણાવી દઉં “….

વિમળાબેન ને ખ્યાલ ન હતો કે અતુલભાઈની સાથે ઘડેલો, વામન ને અમેરીકામાં રોકવાનો પ્લાન આટલો જલ્દી સફળ થશે!!

વામનરાવ પોતાના નવા સાથીદારને સામાન્ય રીતે  “લીલી” પણ  કોઈક વાર ભૂલમાં “લીલા” પણ કહી દે છે!

પણ એવરીથીંગ ઇઝ ફેઈર ઇન લવ!

તમે  શું  કહો છો?

Advertisements

4 ટિપ્પણીઓ (+add yours?)

  1. Vinod R. Patel
    ફેબ્રુવારી 10, 2017 @ 14:26:10

    એવરીથીંગ ઇઝ ફેર ઇન લવ! (એન્ડ વોર ! )

    યસ, વાત સાચી.આ વાર્તાની જમાવટ અંત સુધી સારી થઇ છે. વિધુર બનેલા વામનરાવ અને વિધવા બનેલી કાળી -આફ્રિકન અમેરિકન- લીલીનું માનસિક ઐક્ય થયું અને એકલતા અનુભવતા વામનરાવને એમની લીલા પાછી મળી ગઈ ! વાર્તાનું શીર્ષક લીલી-લીલા આ રીતે ખુબ સાર્થક બન્યું છે. વાર્તા લેખકને એમની આ ઈનામી વાર્તા માટે અને સંપાદક પ્રવીણભાઈને આ વાર્તા પોસ્ટ કરવા માટે અભિનંદન.

    Liked by 1 person

    જવાબ આપો

  2. mdgandhi21
    ફેબ્રુવારી 11, 2017 @ 00:14:48

    બુઢ્ઢા ન કહેવાય, senior cutuzaen કહેવાય…તો પણ એકાદ કલાકમાં લીલીનું લીલામાં રુપાંતર કરી નાંખ્યું…ખોટું કંઇ નથી કર્યું… ગમે તે ઉંમર હોય, એકલા પડી જવાય ત્યારે સાથીની યાદ આવે, ભલે સેક્સ ન હોય, પણ ઘર સાચવવા, સાંજે કામ ઉપરથી ઘરે આવો ત્યારે કોઈ આવકાર આપનાર હોય તેવી ઈચ્છા હોય, હુંફ જોઈએ, આ બધા માટે પણ એક સાથી ની ઈચ્છા થાય,

    ત્યાં ભાડુતી ન ચાલે, આપણું પોતાનું હોય તેવી માનસીક ઇચ્છા માટે પણ જોડીદારની જરૂરત હોય છે. પછી લગન કરો કે live in relation માં રહો. દેશમાં કદાચ અજુકતું લાગે, અમેરીકામાં કોઈ જોવાનું કે પુછવાનું પણ નથી, આપણી પોતાની ઈચ્છા જોવાની…. અને બહેન-બનેવી તો આવું ઈચ્છતાંજ હતાં.

    સરસ વાર્તા છે.

    Liked by 1 person

    જવાબ આપો

  3. deejay35(USA)
    માર્ચ 13, 2017 @ 01:26:39

    બહુ સરસ વાર્તા છે.વિધુરોને વધુ ગમતો અંત આવ્યો છે.

    Liked by 1 person

    જવાબ આપો

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,141 other followers

Please Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,141 other followers

%d bloggers like this: